Kişi qadınsız yaşaya bilmir. Çünki onun həyatında meditasiya çatmır. Meditasiya - özünlə rahat olmaq sənətidi. Meditasiya - xoşbəxt tənhalıqdı. Meditasiya edən adam tənhalıqdan günlərlə, aylarla bezməyə bilər, özü ilə darıxmaz, öz təkliyindən zövq alar. Meditasiya edən adam məclislərə can atmır , təklikdən qorxmur. Ona öz dünyası bəs edir, ekstaz içində, daxili rahatlıqla yaşayır.
Tək qala bilməyən adamın həmişə mütləq kiməsə ehtiyacı olur. Həmişə yanında adam istəyir. Bu insanı asılı edir. Hər kəs təklikdən bezib. Hamı darıxır. Hamı ümid edir ki, kimsə onu bu təklikdən xilas edəcək, darıxmağa qoymayacaq. Əvvəldən belə olur. Bir yerdə yaşayandan sonra məlum olur ki, darıxmaq hissi krçməyib. Əksinə, ikiqat artıb, çoxalıb. İnsanlar bir yerdə yaşadıqca bir-birini yaxşı tanıyırlar, heç bir maraq qalmır, hər şey aşkar olur, gözlənilən olur. Buna görə də küçədə cansız yeriyən cütlük görəndə bilirsən ki, ər-ərvaddı. Ancaq qucaqlaşan, şənlənən, sevinclə gəzişən cütlük görəndə fikirləşirsən ki, evli deyillər. Ya kişi kiminsə əridi, ya qadın kiminsə arvadıdı. Ya da hələ evlənməyiblər.
Başqası ilə ünsiyyət ona görə zamanla cəhənnəmə çevrilə bilir ki, insana özü ilə maraqsızdı. Onun içi boşluqdadı. Özü ilə darıxan, özü maraqsız olan adam istənilən halda başqası ilə də bir müddətdən sonra darıxacaq. Çünki o, darıxmamağın yolunu bilmir. O, başqasını çıxış yolu kimi seçir. Amma bu çıxış yolu ola bilməz. Hər şey özündən başlayır, özündə də bitməlidi.
Maraq səndən çıxıb kənara yayılır, ətrafa dağılır, həyatında olan adamlara ötürülür və onlardan keçib özünə qayıdır. Özündə olmayan bir şeyi başqasından gözləmə.
Gözləmə kimsə sənin təkliyini paylaşacaq. Özün özünü yorursansa, başqasını da yoracaqsan. Sən adamların içini görmürsən. Hamı kədərini gizləmək üçün yalandan gülümsəyir. Qorxur ki, gülməsə qəfildən özünü saxlaya bilməz, ağlayar. Sən də kiminləsə beləcə tanış olursan. Yaxınlaşdıqca onun içindəki əzablar üzə çıxır. Məlum olur ki, o da sənin kimi sədəqəyə,