danışmaq mənə yaxşı gəlmiş, Qabil dediyi hər sözlə içimi rahatlatmağı bacarmışdı. Onun məni başa düşdüyünə əmin idim və mənim üçün ən doğru olanı edəcəyini bilirdim...
İnana bilmirdim biz gələcəyimiz, evliliyimiz haqqında danışdıq bu axşam. Bu haqda danışmaq belə məni həyəcanlandırmağa yetirdi, içim içimə sığmırdı sanki ilk dəfə evlənirdim. Qabilin dediklərini bir an əvvəl Şəfiqə anaya deyib, bərabər yaşamaq fikrini qəbul etdirməli idim. Binaya daxil olmadan arxaya dönüb maşında gülümsəyərək baxan adamı izlədim bir müddət. Onu gördüyüm an üzümdə geniş bir təbəssüm yaranırdı. Qaçaraq pillələri qalxıb evə daxil oldum. Mən binanın həyətində olarkən heç fikir verməmişdim amma evin işıqları yanmırdı.
-Ana..... Sayif.
Səslənsəmdə mənə cavab verəcək heç kim yox idi. Telefonu çıxarıb Şəfiqə anaya zəng vursamda telefonu bağlı idi. Tələsik digər otaqlara baxsamda heçkim yox idi. Evdə qəribə, ürküdücü bir səssizlik hökm sürürdü. Artıq qorxmağa başlamışdım, salona doğru addımlarkən masada duran kağız diqqətimi çəkdi. Əlimə alıb divana oturaraq oxumağa başladım.
"Qızıma...
Məhsəti 18 yaşın vardı bu evə gəlin gəldiyində. Özün uşaq olduğun halda 1 yaşlı uşağın məsuliyəti yükləndi çiyinlərinə. Buda yetmədi, evləndiyin adam səni körpə ilə qoyub çıxıb getdi. Amma sən yenilmədin, özünə iş qurub sənə yüklənən yükləri əsl qadın kimi çiyinlədin. Gözəl qızım sən hər zaman məni qürurlandırdın, içdən içə səni hər zaman heyranlıqla izlədim. Güclü duruşunu, mərdliyini, qorxmazlığını. Bu illər ərzində bir birimizə sığındıq. İndi sənin ürəyinə bir atəş düşüb qızım hansı ki, nə yolla olur olsun söndürə bilməyəcəyin bir atəş. İnkar etməyə çalışsanızda ikinizdə bir birinizə dəli divanəsiz. Biz sənin xoşbəxtliyə doğru addımlayacağın bu yolda əngəl idik çünki mən Babəkin anası, Sayif isə oğludu. Sən onunla heç bir bağın olmasın istəyirsən amma mən və Sayif bu bağın elə özüyük. Mən ömür boyu oğlumu həps etdirmənin vicdan əzabı ilə gəzəcəm, sənin önündə bunu edə bilmərəm. Məni bağışla qızım