m oğlumdan keçə bilmirəm. Sayifədə atasını unutdurmağa haqqımız yoxdu. Mən Sayiflə bərabər gedirəm qızım. Tək istəyim bizi axtarma və öz yoluna davam et. Sayif biraz böyüsün ona hər şeyi danışacam, atası haqqında və öz anası haqqında. Mənim ağıllı qızım bağışla məni buna məcburam, sənin Qabil ilə evlənib xoşbəxt olmağın üçün etməliyəm bunu. Hər şeyə inad evlən xoşbəx ol qızım. ƏLVİDA"
Bu həqiqqət idi? Anam məni tərk etmişdi? Həmdə oğlumu da özüylə aparmışdı... Yox yox ola bilməz. Mən evlənim deyə onlar məni tərk etmiş ola bilməzdilər. Bu doğru deyil.
-Yox yox yox...
Eyni sözləri təkrar edərək otaqlara girib çıxır, boşalmış dolabları gördükcə ümidlərim qırılırdı. Dayana bilməyib dəhlizdə diz üstə çökdüm.
-Ana etmə mənə bunu etmə, yalvarıram etmə.
Ürəyimdəki sancının tərifi yox idi, dayanmadan hönkürür fəryad edirdim. Qapının döyüldüyünü eşidib ayağa qalxdım. Əlimin tərsi ilə gözlərimi silib qapıya qaçdım. Geri dönmüş olmalıdılar, məni tək qoymayıb geri döndülər. Sevinclə qapıyı açıb gördüyüm üzlə yerimdə donub qaldım.
Qabil.
Məhsəti binaya daxil olduqdan sonra başımı sükana söykəyib gözlərimi 3-cü mərtəbəyə zillədim. Qaranlıq idi, hərhalda evdə heç kim yox idi... İşıq yandığında Məsinin evə girdiyini anladım. Xəyallara dalmışdım yenə... Evlənib evimizi qurmuşduq, işdən hər gəldiyimdə ona güllər alıb sevinməsinə səbəb olurdum. Nə gözəl xəyallar idi... Neçə dəqiqə elə, xəyallarla baş başa qaldım bilmirdim, başımı qaldırıb maşını işə salmaq istərkən oturacağa düşən pul qabını gördüm. Bu Məsinin pul qabısı idi, maşından enərkən düşürmüşdü yəqin. Pul qabını götürüb tələsik addımlarla maşından enib binaya daxil oldum. Nədənsə addımlarım yavaşlayır, istəmsizcə qalxırdım pillələri. Mənə nə olduğunu heç cürə anlaya bilmirdim. Qapıya yaxınlaşıb yavaşca döydüm və açıldığında gördüklərim ilə yerimdə donub qaldım. Məhsəti pərişan görünürdu solmuşdu sanki. Neçə dəqiqə ötmüşdü ki? Bu qısa zamanda necə oldu? Ən əsası nə oldu?
-Canım nə oldu sənə?
Yaxınlaşıb üzünü əllərim