arasına aldım.
-Anam.... Sayifidə alıb getdi..... Məni tərk etdilər..... Getdilər..... Yenə yetim qaldım.
-Nə? Niyə ki?
Biranda Məhsətinin üz ifadəsi dəyişdi, baxışları bu kəsdi sanki və nifrət saçan gözlərini üzümə zillədi.
-Sənə görə...
-Nə?
-Hərşeyin səbəbi sənsən.... Sənə görə.
Yumruq şəklində tutduğu əllərini sinəmə döyəcləyir, nifrətini qusurdu. Bədənim o qədər boşalmışdı ki, hər zərbəsi ilə arxaya addımlayırdım.
-Sənə görə getdilər, sənə görə ikinci dəfə tənha qaldım... Hər şeyin səbəbi sənsən... Get burdan, bir daha səni görmək istəmirəm... GET GET GET!!!
-Dinlə məni Məhsəti dinlə... Mən....
Sərt şəkildə üzümə örtülən qapı ilə sözüm yarım qalmışdı.
-Aç qapını Məsi aç, danışmalıyıq aç.
Dayanmadan qapıyı yumruqlasamda açılmırdı. Qapıya söykənib əlimi alnıma dayadım. Qapı arxasında onun hıçkırık səslərini eşitdikcə sanki qəlbimə köz basılırdı.
-Aç qapını xaiş edirəm aç..... Aç aç!!!
Səs tonumu yüksəltməyim qarşı qonşunun çıxmasına səbəb oldu. Heç nə demədən iti addımlarla pillələri enib binadan çıxdım. Maşına oturub olanları analiz etməyə çalışırdım. Şəfiqə xanım hara getmiş ola bilərdi ki, üstəlik uşağıda aparıb və bu olanlara görə Məhsəti məni günahkar görürdü. Bunun belə olmadığını ona başa salmalı idim ancaq o, heç danışmağa yanaşmırdı. Mən indi nə edəcəkdim? Sakitləşməyini gözləməkdən başqa çarəm qalmamışdı. Arxaya yaslanıb dərin dərin nəfəs alaraq özümü ələ almağa çalışırdım. Siqaret yandırıb tüstünü ciyərlərimə hopdurur, gözlərimi evin pəncərəsindən çəkmirdim. 1 saatdan çox vaxt ötmüşdü və mən aşağı enib maşına söykənərək siqareti siqaretə calayırdım. Binandan çıxan Məhsətiyi görüb ona tərəf getdim.
-Hara gedirsən gecə vaxt?
-Sənə nə? Sən niyə burdasan? Get demədim?
-Məhsəti məni dinləməlisən... Gəl maşında danışaq.
-Danışacaq heç nə yoxdu. Artıq səni görmək istəmirəm. Get burdan, məndən uzaq dur, yaxınlaşma mənə.
-Niyə axı? Nə dəyişdi.
-Mənim anam və oğlumdan başqa heç kimim yox idi başa düşürsən? Tək idim, indi sənə görə onlarda