a getdi.
Cümləsini bitirib əlinin tərsi ilə məni önündən itib addımlamağa başladı.
-Mən səni sevirəm necə uzuq durum?
-O, sənin prablemindi. Mənim qarşıma çıxma yetər.
Mənim Məsimə nə olmuşdu belə? Necə bu qədər qəddarlaşa bilmişdi?
Nə deyir desin onu bu halda tək qoya bilməzdim, maşına minib arxasıyca sürdüm. Məhsəti bir taksiyə oturub istixanaya gəldi. İçəri keçdiyindən bu yana 5 dəqiqə ötmüşdü, mən isə hələdə gecənin bu saatı onun burda nə işi olduğunu düşünürdüm. Biranda axşam biz çıxdıqdan sonra buranın dərmanlanacağını xatırlamağımla dəliyə döndüm.
-Yox, yox, yox bircə bu olmasın. Məhsəti bunu düşünməmiş ol.
Dodaq ucu mızıldanıb qaçaraq içəri daxil oldum. Bərbat qoxunun önünü kəsmək üçün penncəyimin qolunu burnuma sıxdım. İrəli qaçaraq onu tapmağa çalışırdım və otağının qapısında özündə getmiş Məhsətiyi görməyimlə yanına qaçmağım bir oldu.
-Məhsəti... Məhsəti.
Çağrışlarım cavabsız qalırdı. Tez qucağıma alıb maşına qaçaraq xəstəxananın yolunu tutdum. Getdikcə rənginin daha da ağardığını görüb özümü itirirdim. Əl ayağı bir birinə dolaşsada xəstəxanaya çatıb onu həkimlərə təslim etdim. Dəhlizdəki oturacağa çöküb başımı əllərim arasına aldım. Qorxudan bədənim tir tir əsirdi.
-Allahım ona bir şey olmasın yalvarıram. Onu intihar edəcək qədər incitdiyimi bilmirdim. Söz verirəm birdə ona yaxınlaşmayacam. Yetər ki yaxşı olsun.
Yarım saat sonra həkim otaqdan çıxmış və mən təlaşla yanına qaçmışdım.
-O, necədir?
-Hal hazırda vəziyəti yaxşıdı. Az qalsın zəhər qanına keçəcəkmiş vaxtında gətirmisiz ancaq bir neçə gün nəzarətmizdə qalmalıdı. Ailəsinə xəbər verin məncə.
-Görə bilərəm?
-Bəli ancaq çox qısa.
Palataya doğru addımlarkən bayaq verdiyim sözü xatırlamışdım. Nə olur olsun söz ağızdan çıxmışdı artıq. Geri dönüb üzərindən çıxan əşyalar arasından telefonu çıxardım və lazımi nömrəni yığaraq aparatı qulağıma yaxınlaşdırdım.
-Alo.
-Salam. Azad bəylə danışıram?
-Bəli.....
Sabah qardaşı Bakıya gələcəkdi. İçim rahat idi ən azında onu ailəsinə təslim