edirdim. Özüm necə ayağa qalxacaqdım onu bilmirdim. Qəlbim param parça olmuşdu. Çarəsiz idim.... Yaşananlar qarşısında çarəziz qalmışdım. Şəfiqə xanım gedişi ilə mənim çarələrimi, ümidlərimi və ən əsası qəlbimi söküb özü ilə aparmışdı... Gecəni qəlbimə basılan köz ilə keçirmişdim. Hərəkət etdiyim hər an qəlbimdəki ağrı artır, canımın yanmağına səbəb olurdu.
Yeni bir gün başlamışdı artıq. Gecə boyu bir neçə dəfə "lənət olsun" deyib palataya girmək istəsəm də Məhsətiyi tapdığım o an ağlıma gəlir dayanırdım. Həkimlər tez tez yoxlayıb vəziyyətinin yaxşıya getdiyni dediklərində şükür edirdim. Ya təqib etməsəydim? Ya onu tapa bilməsəydim? Ya nəsə olsaydı? Suallar beynimi gəmirsədə başımı sağa sola hərləyib özümü ələ almağı bacarırdım.
Dəhlizdə təlaşla boylanan gənci görüb yaxınlaşdım.
-Azad bəy?
-Bəli.
-Salam mən Qabil.
Adamın sual dolu baxışları qarşısında ilk öncə bacısı haqqında məlumat verməli olduğumu anladım.
-O, yaxşıdı indi yatır.
-Siz kimsiniz?
Mən kiməm? Belə çıxır ki, artıq heç kim. Təəssüflə gülümsəyib oturacağı işarət etdim.
-Danışmalıyıq.... Buyurun.
Hər şeyi ən başından olduğu kimi danışmışdım.
-Ən böyük səhfi o, əclafla evlənərək etdi. İndi də bu.... Mən isə bacımı qorumaq əvəzinə qaçdım... Əsl axmağam mən... Siz isə onu qoruyub, həyatını qurtardız. Necə təşəkkür edim bilmirəm.
-Mən onu sevirəm... Təşəkkürə ehtiyac yoxdu sadəcə o, yaxşı olsun yetər.
-Oranın dərmanlı olduğunu bilirdi və buna rəğmən ora girdi. Yəni o, intihar etmək istədi.
-Məhsəti güclü qadındı ona görə inanmaq istəmirəm amma yaşananlar onu göstərir.
Artıq burda bir işim qalmamışdı, ayağa qalxıb üzümü Azad bəyə tutdum.
-Mən getməliyəm... Ona yaxşı baxın.
-Bacımın həyatını sizə borcluyam çox sağolun.
Başımı yelləyib çıxışa doğru irəlilədim. Yanağımda hiss etdiyim istilik ilə üzümə toxundum. Mən ağlayırdım.... Bir bu çatmırdı. Tələsik yanağımı qurulayıb xəstəxanadan ayrıldım.
Məhsəti.
Gözlərimi açıb harada olduğumu dərk etməyə və yaşadıqlarımı xatırlamağa çalışırdım.