. Bəyaz divarlar insanı vahimələndirirdi. Başımı yana çevirib oturacaqda mürgüləyən qardaşımı gördüyümdə yuxuda olduğumu zənn etdim. Gözlərimi qırpışdıraraq qarşımda oturanın qardaşım olduğundan əmin olmaq istəyirdim. O idi..... Qardaşım idi.....
-Qaqaş.
Səsim zorla çıxırdı. Gözlərini açıb gülümsədi. 4 ildi həsrət idim o gülüşə... Qardaşım yaxınlaşıb yanaqlarımı quruladıqdan sonra məni bağrına
basdı. Halsız olmağıma baxmayaraq içimdə yığılıb qalan həsrət sərbəst qalmışdı. Qollarımla qardaşımın belini qucaqlayıb hönkürür, bağıra bağıra ağlayırdım. 4 il ondan uzaq nələr yaşamışdım, nə çox canım yanmışdı amma dayanmışdım. İndi arxam dayağım olan tək insanın qollarında bu yükdən qurtulmağa çalışırdım. Onun saçlarımı öpüb "ağlama" deməsi, əksinə hönkürməmi şiddətləndirirdi. Qardaşımın yanımda olmasının verdiyi rahatlıqla içimi boşaldırdım. Məni bura kim gətirib? Bura haradır? Qardaşımın necə xəbəri olub? Bunların heç birini düşünmürdüm sadəcə qardaşıma qısılıb ağlayırdım. Neçə dəqiqə ötmüşdü bilmirəm, tamam halsızlaşıb yenə yuxuya dalmışdım.
Oyandığımda qaranlıq düşmüşdü. Boylanıb heç kimi görmədiyim zaman qardaşımın burda olmasının yuxu olduğunu zənn etdim və yenə göz yaşlarına boğuldum. Bu sırada qapı açılmış və qardaşım üzündə ki, geniş təbəssümlə otağa daxil olmuşdu. Yaxınlaşıb çarpayının küncündə otutub əlimi tutdu. Dayana bilməyib yerimdə dikələrək təkrar sarıldım. Qardaşım məni özünə sıxıb dilləndi.
-Ah Qaram, ah qara gözlü bacım. Bunu niyə etdin özünə? Məni heçmi düşünmədin? Özünü öldürəcək qədərmi aciz idin?
Başımı qaldırıb təəccüb dolu gözlərimi qardaşıma zillədim.
-Nə danışırsan? Nə öldürməsi? Mən özümü niyə öldürüm?
-Necə yəni? Səni intihar etmək istəmədinmi?
-Təbii ki, yox. Bu haradan çıxdı?
-Bəs ora niyə getdin üstəlik dərmanlı olduğunu bilə bilə?
-Şəfiqə ananın bacısının telefon nömrəsi orda idi, onu götürməyə getmişdim sonra içəridən səs gəldi, tez çıxmağa çalışırdım amma nədənsə yubandım. Sonra da başım gicəlləndi huşumu itirdim.
-Çox