şükür, inan bu fikir məni məhv edirdi.
-Məni bura kim gətirib?
-Qabil.
-Nə? Necə?
-O gecə səni təqib edib.
-Qaqaş..... Şey..... Qabil..... Mən.
-Mən hər şeyi bilirəm canım. Qabil anlatdı mənə.
-O, hanı?
-Getdi.
Niyə üzülürdümki bunu mən özüm istəmişdim. Ona qarşıma çıxma sözünü mən özüm demişdim amma bunun məni bu dərəcə dağıdıb pərişan edə biləcəyini düşünməmişdim. Canımdan bir parça qopmuş, həmdə o qopan parçanı dırnaqla didə didə qoparmışdılar sanki. O, getmişdi... Onu itirmişdim. Qəlbimdəki sızıltı ilə yaşamağa alışmalı idim...
Günlər bir birini əvəzləyirdi. Xəstəxanadan çıxdığım gündən bu yana bir ay ötmüşdü. Qardşım bir an belə məni tək qoymur, körpə uşaq tək əzizləyirdi. Bu bir ay ərzində Şəfiqə anagili axtarmadığım yer qalmamışdı amma tapa bilmirdim sanki heç bu adlı adamlar yoxmuş kimi... Ötən günlər ərzində işə gedir erkən saatlarda dönürdüm. Günümü qardaşımla keçirib həsrəti sonlandırmağa çalışırdım. Qabili unutdummu? Təbii ki, yox günbə gün sevgim böyüyür hətta artıq içimə sığmırdı. Sözün əsl mənasında burnumun ucu göynəyirdi. Gözüm hər yanda onu axtarsada heç yerdə yox idi. Onun məndən bu qədər uzaqlaşdığına inana bilmirdim, daha doğrusu inanmaq istəmirdim. Bir ay sonra qardaşım daha qala bilməyib Türkiyəyə qayıtdı, mənə nə qədər israr etsədə işimi yaşadığım şəhərimi qoyub gedə bilməzdim.
Məhkəmə qərarı ilə Babəklə boşanmışdım. Sənədləri qol çəkib götürmək üçün məhkəməyə getdiyimdə Cavid bəylə qarşılaşdım. Nə qədər utansamda yaxınlaşıb sualımı ünvanladım.
-Qabil.... O, necədi?
-Yaxşı deyə bilməyəcəm. Şirkəti açdıq amma gəlmir daha doğrusu içkidən ayılıb gələ bilmir. Deyəsən işləmədən batırıq.
Çox pis olmuşdum. Bütün bu olanların səbəbkarı mən idim, mənim üzümdən olurdu.
-Mən onu görə bilərəm?
-Əlbəttə bu gün ad günüdü, otelin restorantında bir neçə dostları topıaşıb qeyd edəcəyik. Ayıq halda tapa bilsək Qabildə orda olacaq.
Sağollaşıb ordan uzaqlaşmışdım. Axşam sevdiyim adama Qabilə gedəcəkdim. Mən əsl axmaq idim niyə onu özümdən