MƏHSƏTİ
Afaq.Q
Final.
Məhsəti
Hava yavaş yavaş qaralır, biz isə hələ də divanda sarılıb qalmışdıq. Bu an daha öncə heç olmadığım qədər hüzurlu və rahat idim heç tərpənmək belə istəmirdim. Qabilin ağır ağır nəfəs alıb verməsindən yuxuladığının fərqinə varmışdım. Bitməsini əsla istəmədiyim anı özüm bitirməli idim. Yavaşca yerimdə qımıldanaraq Qabili oyatmışdım.
-Qabil gec oldu evə getməliyəm.
Gözlərini iri iri açıb ətrafa boylanması qəh qəhələrlə gülməyimə səbəb oldu. Qabil bir anda belimdən tutub məni özünə tərəf çəkdi. Nəfəs nəfəsə idik və mən həyəcandan ölə bilərdim.
-Nəyə gülürsən?
Cavab verə bilməyib udqunurdum çünki Qabilin özündən razı baxışları ürəyimi yerindən sökürdü.
-Getməliyik.
Səsim titrəsədə bir təhər sözümü demişdim. Qabil dodaqlarını alnıma sıxıb dilləndi.
-Az qalıb, bu qaçışların bitəcək.
Eşitdiyim sözlərə utanaraq başımı əydim və qollarından çıxıb qapıya tərəf getdim. Onun isə susmaq fikri yox idi.
-Bu utancaqlığını çox sevirəm.
Qabil mənə hər fürsətdə sevgisini etiraf edirdi. Bu zaman mədə onu sevdiyimi demək istəyirdim amma içimdən bir şey mənə mane olurdu.
Yanıma gəlib əlimdən tutaraq çıxışa tərəf irəlilədik. Diqqətlə əlimdən tutan ələ baxaraq addımlayırdım. Özümü göydə hiss edir, uçduğumu zənn edirdim. Əlimi geri çəkmək ağlımın ucundan belə keçmirdi.
Güllər bu gecə dərmanlanmalı idi ona görə heç kim qalmamalı, tamam boşalmış olmalı idi. Hər kəs çıxmışdı sadəcə iki nəfər dərman vuranlar qalmışdı. Onlara tapşırıqlarımı verdikdən sonra çıxdıq. Maşına oturduğumuzda belə Qabil əlimi buraxmır, ara bir dodaqlarına yaxınlaşdırıb öpüş qondururdu. Bütün bunlara izin verir, özümü geri çəkmirdim çünki ilk dəfə belə bir şey yaşayırdım, ilk dəfə birinə sonuna qədər inanıb güvənməyi, ilk dəfə sevilməyi eləcədə sevməyi dadırdım. Mən ilk dəfə ürəyim qarşısında aciz qalıb içimdən gələni edirdim və indi hiss edirdim ki, mən yaşayıram.
Düşüncələr içərisində evə çatmışdıq. Sağollaşıb maşından enərək binaya doğru addımladım. Narahat olduğum mövzuda