Birinci ayədə ən pis insanlar tanıdılmışdır. Belə ki, onların xüsusiyyətləri sayılmış və dördayaqlı heyvanlara bənzədilmişdilər. Onlar həmin qafil olanlardırlar.

Bu cəhənnəm əhlinin ən pis xüsusiyyəti - qafil olmaqlarıdır. Onlar bu qəflətə görə dördayaqlıların süqut etdiyi səviyyədən də aşağıda yerləşirlər. Çünki dördayaqlılar qafildirlər və qafil olmamaq kimi istedadları yoxdur. Ancaq insan agah olduğu halda qafil olarsa, onlardan da aşağı səviyyədədir deməkdir. Onların cəhənnəmə düşməkləri özlərinə görədir. Çünki onlara ağıl verilmişdir, ancaq ondan istifadə etmirlər, gözləri və qulaqları olduqları halda heç nə görmür və eşitmirlər. Ona görə də o kəslər ki, Allah tərəfindən verilən istedadlardan istifadə etmirlər, sonları cəhənnəm atəşi olar. Bütün bunlar da insan iradəsindən asılıdır.

İkinci ayədə isə cəhənnəmin astanasında olan kafirlərdən bəhs edilir. O zaman ki, Allahın vədəsi yaxınlaşar, bütün vücudlarını elə bir dəhşət bürüyəcəkdir ki, gözləri hərəkətdən dayanacaqdır. Burada onların fəryadları yüksələcəkdir: “Vay olsun bizə! Biz bu səhnədən qafil idik. Zalım olmuşuq”. Bu kafirlər yollarını azmağı qəflət olmaqlarında görürlər. Qəflət onları, özlərinə və başqalarına zülm etməyə dəvət edirdi. Hətta İlahi Peyğəmbərlərə (ə), İlahi kitaba da zülm edilmişdir. Onlar bunu o zaman dərk edirlər ki, artıq dünyada deyillər və tövbə qapıları üzlərinə bağlanmışdır.

Üçüncü ayədə isə Peyğəmbəri-Əkrəmə (s) xitab edilərək, əmr verir ki, kimlərlə oturub-dura bilər. Kimləri ətrafından uzaqlaşdırmalıdır. Bu ayədə Peyğəmbərlərlə (s) ünsiyyət bağlamağa layiq insanlar - iman sahibləri, ibadətkarlar və Allahı zikr edənlərdirlər. Ancaq o kəslər ki, Allahı zikr etməkdən qəlbləri qafildir, həvayi-nəfslərinin ardınca gedirlər - uzaq olsun.

Bəli! Allahı zikr etməkdən qafil olanlar həvayi-nəfsin qurbanıdırlar, onlar ifrat yolunda addımlayırlar.

Dördüncü ayədə cəhənnəm əhlinin bir neçə xüsusiyyətini sadalayır: “O kəslər ki, məada inanmırlar, ancaq dünya həyatı ilə