etmişdir". Allah Musaya (ə) əmr edir ki, getsin və Fironu sakitləşdirsin və Musa da (ə) Allaha demir ki, mənə ordu ver. O, deyir: "Pərvərdigara! Sinəmi açıb genişlət! Və mənim üçün işimi avanda sal!" (“Taha” surəsi, 25-26). O, Allahdan ürəyini genişləndirməyini istəyir, yəni "genişqəlblilik" istəyir ki, çətinliklərin qarşısında tab gətirə bilsin və işləri asan olsun. O, buyurur ki, ey Pərvərdgara, mənim ürəyimi genişləndir ki, düşmən qarşısında təslim olmayam, sözlərimi deyən zaman dilim pəltək vurmasın, sözüm yadımdan çıxmasın və əsəblərimə hakim ola bilim, sözümü düz başa sala bilim. Bəs bu ayələrdən gördüyümüz kimi, sözlə tərbiyədə ilk növbədə ürəyin genişliyi lazımdır. Sözlə tərbiyə özü də üç mərhələdə aparılmalıdır. Əvvəl yenə qeyd etdiyimiz kimi ürəyin genişliyi lazımdır ki, əsəblərimizə hakim ola bilək və sözümüzü çatdırmağı bacaraq. İkinci şərt bu sözlərin mehribanlıq və məhəbbətlə deyilməsidir. Belə ki, güc və kobudluqla heç bir işi sona çatdırmaq olmaz, bu zaman söz də öz qüvvəsini itirəcəkdir. Övladlarımız ilə gərək mehriban və nəvazişlə söhbət edək, ancaq bu zaman onlardan nə isə gözləmək olar. Dinimizdə də əmr-be-məruf və nəhy-əz-munkərdə də bu işi əvvəl gərək xoş dillə başa salasan, xüsusilə də cavanlara. Üçüncü şərt isə odur ki, çalışmaq lazımdır ki, onlara qarşı etinasız və biganə olmayaq. Ancaq ifrat halda tələbkar olmaq da tövsiyə olunmur. Əgər bu əməl etinasızlıqdan pis sayılmırsa, heç yaxşı da sayılmır. Tələbkar valideynlər övladlarını elə həddə gətirib çıxarırlar ki, artıq dönüş qeyri-mümkün olur. Bunu statistika da təsdiq edir və bu bir təhlükə zəngidir. Statistika göstərir ki, o xanımların ki, işi boşanmaya gətirib çıxartrmışdır iki dəstəyə bölünürlər. Onlardan biri o qızlardır ki, ata və anaları onlara qarşı biganə və etinasız olublar. Hara gediblərsə, heç nə deməyiblər. Hər nə yazıb-oxuyublarsa, heç nə deməyiblər. O biri qrup xanımlar o qızlardır ki, ata və anaları həddən artıq tələbkar olublar. Onlarla həddən artıq çox söhbət edib,