Qaranlıq bir gecə idi. Birdən gözüm nur kimi saçan bir məkana yönəldi. Bu məkan mənə tanış idi. Amma bu dəfə həmin məkanda yataqda həmişə gördüyüm sahibi deyil, qeyri bir insan uzanmışdı. Mən onu da tanıyırdım. Düşündüm. Əcəba, bir şey olmayıbmı? Bu yerdəyişmənin hikməti nə? Yatağa bir də diqqətlə nəzər salanda, gördüm ki, həmin yataq sevincindən yerə-göyə sığmır. Mən o yatağın hər zaman xüsusi məmnunluqla nur saçmasını müşahidə edirdim. İndi isə yataq sanki vəcdə gələrək, sanki özünün bir mühüm missiya daşımasının fərqində idi. Yataqda uzanan şəxsə baxdım. İlahi! Nə qədər oxşar mətanət! Nə qədər oxşar nuraniyyət! Necə də yatağın öncəki sahibinin bütün öyrətdiklərini mənimsəyib!

Bir də diqqətlə baxanda, yatağın ətrafında Allahın müqərrəb mələklərini gördüm. Onlar da buradadırlar. Deməli, yanılmamışam. Nə isə xüsusi bir şey baş verməkdədir. Budur: Həzrət Cəbrayıl yataqda uzananın başı üstündə, Həzrət Mikayıl isə ayaqlarının sağ tərəfində. Dayan, dayan. Bu nə səsdir?! Allahın bu əziz mələklərindən biri olan Həzrət Mikayıl yataqda uzanana xitabən: “Allah mələklər içində səninlə fəxr etdi!”, - deyir. “Deyəsən, dəqiq nə isə xüsusi olaraq baş verməkdədir”, - deyə düşündüm. Elə bu an məxsusi nuraniyyət bütün yeri-göyü burüyür. Aman Allah, bu nədir?! Bu nədir! İlahi vəhy nazil olur:

“İnsanlardan eləsi də var ki, Allahın razılığı üçün öz canını satır.

Allah bəndələrə qarşı çox şəfqətli və mehribandır”. (“Bəqərə”, 207)

Yox, artıq dözə bilmirəm. Nə baş verməkdədir?! Yatağın əsl sahibi haradadır?! Maraq hissi məni mələklərə tərəf aparır. Nə olub? Ey müqəddəs varlıqlar! Siz söyləyiniz mənə, Allah eşqinə!

Şükür. Nəhayət ki, mənə anlatdırlar. Sən demə, mənim gəlişimin gecəsi Allahın son Elçisi (s) düşmənlərin şərindən amanda qalmaq üçün Allahın əmri ilə Məkkəni tərk edib Mədinəyə hicrət edib. Özünə getmək buyurulub, canı mislində olan insanın isə vəzifəsi yatağında uzanmaq olub. Belə ki, düşmənlər ayıq düşməsin. Hə, indi anladım. Deməli, Həzrət Əli (ə) bu səbəbdən