məlhəmin – müqəddəs İslam dininin şölələri altında əriməyə, yumşalmağa, pasdan təmizlənməyə başladı.

14 əsr bundan öncə bəşəriyyət yeni bir eraya daxil oldu. Bəndələrini sonzuz məhəbbət və rəhmətindən xəlq etmiş Mütəal Allah, onlara İlahi peyğəmbərlərdən sonuncusunu – Həzrət Muhəmmədi (s) Elçi olaraq göndərdi və onun vasitəsilə sonuncu və Qiyamətədək dəyişməz olan, insanlar üçün hidayət və həqiqət çırağı olan Müqəddəs Kitabını – Qurani-Kərimi nazil etdi. Bəşəriyyətə həqiqi nicatın mübarək yolu təqdim edildi.

Allahın Rəsulu (s) öz mübarək vəzifəsi ilə bəşəriyyətə göndərildiyi bir zaman idi ki, insanlar öz təkəbbür və cəhalətləri, insaniyyətə zidd durumları ilə özlərini vücudi uçurumun lap kənarına sürükləmişdilər. Bəşəriyyət sanki rəhmət və məhəbbət teşnəsi idi və onu bu ülvi hisslərlə sirab edən məhz xaliqatın səbəbi, xatirinə dünyaların yaradıldığı mübarək insan – Həzrət Rəsulullah (s) oldu. Öz ixlaslı, İlahi xidmətə həsr edilmiş, bütün məşəqqətlərə baxmayaraq, bir an da olsun İlahi vəzifəsini səngitməyən mübarək həyatı ilə, Həzrət Rəsulullah (s) bəşəriyyətə gerçək bir məhəbbət və rəhmət təlimini bəxş etdi.

Mübarək İslam dininin insanlara verdiyi töhfələrin içərisində bəlkə də ən mübarəki – qadına olan ədalətsiz və vəhşi münasibətin aradan aparılması oldu. Yəqin ki, qadının müqəddəratında heç zaman 14 əsr bundan öncəki qədər inqilabi dəyişikliklər olmamışdı. İslam dini dilsiz və müti alət, ev əşyası kimi münasibət göstərilən qadını yaranışın əşrəfinə çevirdi. Yaşanma məkanından asılı olmayaraq, qadın o zaman hər yerdə ikinci, üçüncü dərəcəli adam hesab edilirdi. Və İslam dini buna son qoydu – yeni era, qadına Allahın əmanəti kimi münasibət bəsləmə erasına başlanğıc verildi. Mübarək islamın qədəmləri haraya dəyirdisə, orada qadının istismar və həqarət obyektindən qayğı və mehribanlıq hədəfinə çevrilməsi baş verirdi. Mübarək dinimizin sayəsində, qadın ilk dəfə olaraq təsəvvüredilməz bir yüksəkliyə – kamillik misdaqına, nümunəsinə çevrilirdi.

Bu yeni