«… Doğrudanmı o yenə öz əllərilə öz qızını qətlə yetirəcəkdir? Doğrudanmı onun bu günahsız körpəyə əli qalxacaqdır?…». Artıq bir neçə il idi ki, yaxınları bu bədəvi ərəbdən qızının mövcudluğunu gizlədirdilər. O zaman uşaq dünyaya gələndə, bədəvini inandırmışdılar ki, körpə ölü doğulmuşdur. Üstündən 6 il keçmiş o, bu həqiqəti bilmişdir. Və cahiliyyət ənənələrinə sadiq olaraq, o canı canından, qanı qanından olan balasını, yalnız qız uşağı olması səbəbindən diri-diri torpağa basdırmaq qərarına gəlmişdir. O, bir anlıq da olsun, tərəddüd etmədi. Artıq dördüncü dəfə idi ki, bu bədəvi öz əli ilə balasını torpağa gömürdü. Öncəki üç qızı kimi. «Düzdür, - deyə o fikirləşirdi, - o biriləri basdırmaq daha asan idi – dilsiz-ağızsız idilər, ağılları heç şey kəsmirdi, bununsa 6 yaşı var, ah-naləsi göyə qalxıb. Amma nə etməli, dədə-babadan belə görmüşük, bir də ki, zəiflik etsəm, camaat mənə nə deyər? …».

Üstündən çox illər keçəndən sonra bu bədəvi ərəb Həzrət Peyğəmbərin (s) səhabəlrindən birinə rast gəldi. Və həqiqət nuru onun qübar bağlamış qəlbini işıqlandıra bildi. Amma ömrünün axırınadək günahsız balasının: «Ata, etmə bunu! Məni niyə öldürürsən?! Günahım nədir? Mənə rəhmin gəlsin!» nalələri Qiyamət təbili kimi onun qulaqlarında hayqıracaq və bir cüt məsum gözdə donub qalmış lal-dinməz irad cəhənnəm odundan betər onun bütün vücudunu əbədi olaraq yandıracaqdı.

Bu – islamdan öncəki Ərəbistan üçün sıradan bir tipik hadisə idi. Günahsız balalar islamdan öncəki cahiliyyə zülmətinə xas vəhşi ənənənin qurbanı olurdular. Bu ənənəyə əsasən, ailədə qız uşağı – bədbəxtliyin mənbəyi idi, kişini düşmən qarşısında zəiflədən amil idi. Və bu iblisi dəyərlər sistemində öz körpəsini öldürmək, onu diri-diri yerə basdırmaq şücaət və mətinlik əlaməti hesab olunurdu.

Elə təəssürat yaranırdı ki, bu dəhşətli reallığı sındırmağa qadir olan bir qüvvə mövcud deyildir. Amma, sanki, möcüzə baş verdi – pas bağlamış qəlblər, daşa dönmüş ürəklər, insanlara məhəbbət və gözəllik bəxş edən bir