İnsanlara elə gəlir ki, bir adam sevgilindisə ondan asılıb qalmaq lazımdı, o da eyni şeyi eləməlidi, səndən asılıb qalmalıdı. Guya onun səndən başqa həyatında öməmli bir maraq, mühit, dəyər ola bilməz. Biz sevdiklərimizi öz maraqlarına, çevrələrinə, dostlarına, hobbilərinə, hətta bizim iştirakımız olmayan arzularına belə qısqanırıq.
Gör bu nə qədər anormal haldı. Biz bir adamı sevdiyimizi düşünürük və eyni zamanda bu sevdiyimiz adamın heç bir özəl qərarına, seçiminə, istəyinə sayğı göstərmirik. Eqomuz imkan vermir. Biz onun həyatında "hər şey" olmaq "ən önəmli" olmaq istədikcə onun həyatı, rahatlığı, dincliyi, əyləncəsi, stimulu, dəyişikliyi, yenilənməsi üçün vacib olan hər şeydən ayırırıq. Nəticədə onun həyatında gerçəkdən də bizdən başqa heç nə qalmır. Bütünlükdə boş olur.
Həvəssizləşir. Biz onun həyat eşqini söndürürük.
Biz onun özünü söndürürük.
SEVGİ BU CÜR OLMUR! BU HEÇ BİR HALDA SEVGİ DEYİL. BU, EQONUN SAHİBKARLLQ HİSSİDİ!