Uşaq ikən velosipedim yox idi.
Dostlarımın velosipedlərinə toxunmağı çox sevirdim. Velosiped dəmirinin barmaqlarıma o soyuq və yumşaq toxunuşu gecələr boyunca yuxularıma girirdi. Hələ də xatırlayıram, yuxudan oyananda sanki velosipedim varmış kimi həyəcanla gözlərimi açırdım.
Velosipedin özünə məxsus zənginin səsini də çox sevirdim.
Bir gün səhər anam dostumun velosipedinin dalınca qaçdığımı görüb. Çox məyus olub. Rəhmətlik atama “Bəlkə bu uşağa bir velosiped alasan…dostlarının arxasınca qaçanda ürəyim ağrıyır” – deyib.
Atam, “Birdən velosiped sürəndə onu maşın vurar” qorxusu ilə almaq istəməyib.
Heç yadımdan çıxmaz, bir gün qonşumuzun oğlu ilə divar dibində söhbət edirdik. Velosipedinə söykənmişdi. Əlində yaşıl alça var idi. Həm yeyir, həm də velosipedinin necə sürətlə getdiyindən danışırdı. Əlindəki alçaları yeyib qurtardıqdan sonra velosipedinə minəndə, “Velosipedinin zəngini bir dəfə çala bilərəm?” – deyib icazə istəmişdim.
Dostum, “İndi olmaz, bir dövrə vurum gəlim sonra” – demişdi…
Üstündən neçə illər keçib, o anı xatırlayıb hələ də köks ötürürəm. Zəngi çalmağıma icazə versə idi nə olardı ki…
Uşaq idik də…
Atam bizi eyvandan seyr edirmiş…
Məni evə çağırdı…
Yanına gəldim. “Sənə bir velosiped alacam” – dedi. Donub qaldım. “De Vallah…” – dedim. Gülümsədi, “Vallahi” dedi. Necə sevindimsə, “Ura!” deyib qapıya tərəf qaçırdım ki, atam “Amma iki şərtim var…” – deyib arxamca səsləndi. Geri qayıtdım. “Nə desən edəcəm, söz verirəm!” – dedim. “Bir də heç kimin velosipedinin arxasınca qaçmayacaqsan” – dedi. “Yaxşı, söz verirəm” – dedim. “İkincisi də, rüblük cədvəlində qiymətlərin hamısı 5 olmalıdır” – dedi.
Dərslərimi yaxşı oxuyurdum. O il cəmi bir fənndən 4-üm var idi, amma digər dərslərin hamısı 5 idi. “Yaxşı, söz verirəm” – deyib bayıra qaçdım. Qışqıra-qışqıra, “Atam mənə velosiped alacaq” deyə-deyə dəli kimi küçədə qaçmağa başladım…
O gündən sonra daha dostlarımın velosipedinin arxasınca qaçmadım, yol kənarında durub uzaqdan onları seyr etdim…
Rüb