Əkbər ağa ilə bağlı olandır. İmam Hüseynin böyük oğlu, yaşı hələ 25-ə çatmayan bir cavan. Ata tərəfdən Həzrət Əli (ə) kimi, Xanım Fatimə (s.ə.) kimi insanların nəvəsidir. Peyğəmbər (s) övladıdır. Ana tərəfdən də xüsusi bir təbərrüklüyü var. O həzrətin anasının babası Ürvə ibn Məsuddur – çox mömin bir insan, İslam yolunda şəhid olmuş bir fədaidir. Ürvə ibn Məsud haqqında Rəsuli-Əkrəm (s) buyurub: “Mən merac zamanı İsa ibn Məryəmi (İsa peyğəmbəri) müşahidə etdim və Ürvə ibn Məsud ona hamıdan çox oxşayırdı”.

Əli Əkbər ağanın çox maraqlı cəhəti bu idi ki, Rəsuli-Əkrəmə (s) hamıdan çox oxşayardı. İnsanlar Peyğəmbəri (s) xatırlamaq, yad etmək istəyəndə gəlib ona baxardılar.

Aşura günüdür... Bir an yetişir ki, artıq İmam Hüseyn (ə) Əli Əkbər ağaya meydana getməyə izn verir. İzn verəndən sonra Əba Əbdillah (ə) balasına bir nəzər salır. Babası Peyğəmbərə (s) hamıdan çox oxşayan balasını cəng meydanına göndərən İmam Hüseyn (ə) kövrəlir... Və Allahı ilə razu-niyaz edərək, buyurur: “Allahım! Şahid ol ki, bu qövm ilə döyüşə bir cavan yollandı ki, insanlar arasında xilqət, xasiyyət, danışıq baxımından Rəsulallaha (s) ən çox oxşardır. Hər vaxt ki, Sənin Rəsulunu görmək şövqü bizi bürüyürdü, onun (Əli Əkbər ağanın) üzünə nəzər salardıq”.

İndi belə bir şəxs meydana gedir. Meydanda hadisələr o yerə çatır ki, Yezid lənətliyin tör-töküntüləri hər tərəfdən Əli Əkbər ağanın mübarək vücudunu zərbətləyirlər. Hər tərəfdən qılınclar endirilir. Nəql edirlər, Əli Əkbər ağa atından bərk-bərk tutmuşdu ki, endirilən qılınc zərbələrinin şiddətindən yerə yıxılmasın...

Şəhadət məqamında olan Əli Əkbər ağa atası İmam Hüseynə (ə) səslənir: “Əlvida, atacan! Artıq başımın üstünə cəddim Rəsulallah (s) gəlib və su ilə dolu bir camı mənə içizdirir”.

Əba Əbdillah (ə) özünü yetirir balasın. Üzünü qoyur onun üzünə. Buyurur: “Səndən sonra, əziz oğlum, vay olsun bu dünyaya”...

İmam Cəfər Sadiqdən (ə) nəql olunur ki, Əba Əbdillah (ə) Əli Əkbər ağanın mübarək qanından bir ovuc götürüb göyə