Bismilləhir Rahmənir Rahim

Bir körpənin dünyaya gəlişini təsəvvür edək. Dünyaya gəlişilə ətrafdakı bütün yaxşı insanlara sevinc bəxş edir. Körpə böyüyür, məktəbə gedir, elmilə ətrafdakıları sevindirir. Gələcəyə nikbin baxır. Hamı da onun gələcəyinə nikbinliklə baxır. Bütün yaxşılar onun vücudundan ilham alırlar.

Amma gözlənilmədən qara buludlar bu balacanın üzərini alır. Yox, heç bir irsi və digər xəstəlik aşkar etmirlər onda. Yox, xasiyyəti də dəyişmir, zahiri də korlanmır. Sadəcə, o körpə dünyaya gələndə valideynləri və ya qəyyumları bu və ya digər səbəblər üzündən sənəd əldə etməmişlər. “Bu gün edərəm, sabah edərəm” deyiblər, “növbə böyükdür, vaxtım yoxdur, bəlkə sabah sənədalmanı asanlaşdırdılar – rahat alaram” kimi mülahizələrlə vaxtında sənəd almırlar. Birdən məşvərətçilər belə qərar gəlirlər ki, bütün körpələr mütləq sənədləşdirilməlidir. Hətta bəziləri deyillər ki, əvvəl gərək sənədləri qaydaya salasan, icazə alasan, sonra körpələri dünyaya gətirəsən. Camaat anlaşılmaz durumda: “Necə yəni?! Əsrlərlə belə olub ki, el-obanın xeyir-duası ilə ailə qurulur, körpə dünyaya gəlir. Sənəd-sünəd işi də sonradan əmələ gələn məsələdir. İndi nələr baş verir?!”.

Amma iş bununla bitmir. Məşvərətçilərin qəbul etdiyi qərar idarədən-idarəyə, təşkilatdan-təşkilata keçir, bir əcaib formaya düşür ki, gəl görəsən. Axırda görünməmiş bir hal baş verir. Körpələrin səliqəliyinə məsul olan idarə bizim bu körpəni verir məhkəməyə ki, sənədi olmadığı üçün gərək yaşamasın. İddia edir ki, körpənin sənədləri qaydasında olmadığı üçün, o, “qeyri-qanunidir”. “Nə danışırsınız, nə “qeyri-qanuni”, bu körpə zatən “qeyri-qanuni” ola bilməz , buna “qeyri-qanuni” demək günahdır” – amma kimə deyirsən...

Ən pisi odur ki, indidən o yana baş verənlərə yönəli ola bilən qanun, əvvəlkilərə də şamil edilməyə başladı. “Əcəba, tutalım indidən belə körpələr gərək icazəli dünyaya gəlsin. Bəs olanlara bir şey fikirləşin, sənədləri 5 dəqiqəyə qaydaya düşsün”. Amma səslər eşidilmir ki,