Bismilləhir Rahmənir Rahim!

“... əsgərlikdə oruc tutmağın necə çətin olduğundan, qatlaşmalı olduqları problemlərdən danışdı. Bu zaman elə bu mövzuda mənə bir hadisəni danışdı. Əslində o, bunu çox sərbəst danışırdı və sanki belə şeylərə öyrəşib. O danışdıqca dilim tutuldu, qəhərləndim, qəlbim sıxılmağa başladı. “Bir gün komandir məni yenə günorta naharından yayınan gördü. Yanına çağırdı. – Sən yenə oruc tutursan? – Bəli, yoldaş komandir, hələ 7-8 gün oruc tutacam. – Burada oruc tutarlar, siz necə bədbəxt insansınız?!...”

Bu sətirlər gənc qələmlərin birindən çıxmış acı reallığı əks elətdirən bir Ramazan ayı dərdləşməsidir. Amma buradakı “siz necə bədbəxtsiniz?!” ibarəsi əslində vücudumu silkələdi.

Bədbəxt?! Kimdir əsl bədbəxt?! Kimdir həqiqi bədbəxt?! Vətəninini qorumaq üçün orduya gedən inanclı maqistratura tələbəsi və ya onun vicdan azadlığını təmin etməyən ordu “zabiti”?!

Zabit! Bu sözdə nə qədər böyük ruh var. Amma biriləri nə qədər bu sözü cılızdaşdırmış. Kimdir həqiqi bədbəxt?! İradə nümayişi etdirən və istənilən şərtlər altında, gözə soxmadan mübarək Ramazan ayının orucunu tutan, din adından istifadə etməyən vicdanlı və namuslu, yüksək İQ daşıyıcısı olan Vətən əsgəri və ya hər fürsətdən yararlanan, hətta namaz və oruc üçün də pul tələb edən bir “zabit”?!

Əziz Allahın Peyğəmbəri (s) həqiqi bədbəxtin tərifini verir: «Bu böyük ayda Allahın bağışlanmasından məhrum olan kimsə bədbəxtdir».

Mərhəba olsun, istənilən şərtlər altında Allah dinini yaşadan Vətən əsgərlərinə!

Mərhəba olsun, oruc tutmasından, namaz qılmasından sui-istifadə etməyən, namusla və vicdanla Vətənə xidmət edən Vətən əsgərinə!

Burada mütləq haşiyə çıxmağı zəruri bilirəm. Mən əminəm ki, belə “zabitlər” azlıq təşkil edir. Və ordumuzda saysız-hesabsız namuslu və vicdanlı, sözün həqiqi mənasında Zabitlər var. Hansılar ki, iman daşıyıcısı olan əsgərin həqiqi vətənpərvərlik ruhuna əmindirlər və hər zaman Vətən yolunda şəhadət mərtəbəsinə ucalmağa hazır olduqları ilə qürur