i tamamlayıb otağıma çıxdım. Bu bir ilk deyildi. Anam dəfələrcə saçlarımı düzləşdirməyimi istəmişdi amma hər dəfə etiraz edirdim əslində bir tək buna etiraz edə bilirdim. Hazırlaşıb evdən çıxdım və maşına minib dəniz kənarına gəldim. Oturacağa əyləşib ətrafa boylanarkən əl ələ dolaşan cütlük diqqətimi çəkdi. Bir biriləri ilə söhbət edir gülüb əylənirdilər, bəzən isə oğlan qızın çiynindən tutub özünə sıxırdı. Bu mənzərə ilə gözlərim dolmuşdu çünki mən heç sevmədim, birini canından çox sevmək necə olur bilmirəm. Əslində sevilmək necədi onuda bilmirəm. Düzdü sevgi etirafları çox olub amma qəbul etmirdim çünki mən sözlü sayılırdım. Tural pis oğlan deyildi, bir çox qızın xəyalını bəzəyəcək biri idi. Yaraşıqlı, savadlı, işgüzar amma o, deyildi. Düşünürsüz o, kimdi? Məni Əsma olduğum üçün sevəcək biri idi o... Əlimdən tutub uzaqlara aparacaq, sevib sevilməyi öyrədəcək biri idi o... Qısacası mənim qəhrəmanım idi o... Mənim ətrafımda çox az insan var idi, rəfiqəm isə demək olar yox idi çünki məni Əsma olaraq sevən insan az idi. Hər kəs Əsma QURBANZADƏNİN yanında idi. Tural belə Etibar Qurbanzadənin qızı ilə evlənirdi Əsma ilə yox. Bu çox acı idi, onun üçün sadəcə bir iş müqaviləsi idim. Düzdü məndə ona qarşı heç nə hiss etmirdim sadəcə Əsma olaraq var olmaq istəyirdim. Yaşadığımız mühit biraz fərqli idi, burda hər kəsi maraqlandıran tək şey pul olduğuna görə fərqli idi. Burda oğlanlar sevib sevilməyi düşünməzlər, tək dərdləri kimin maşını yeni modeldi, kimin pulu çoxdu və kim neçə qızla yatıb. Bucür cəmiyyətdən mən necə sevgi gözləyirdim ki...
Daha da düşünməyib ayağa qalxaraq ağır addımlarla maşına əyləşdim və moda evinin yolunu tutdum. Yol boyu düşüncələr məni rahat buraxmırdı. Çox sıxılmışdım şəhərdən, yorulmuşdum. Getmək, uzaqlaşmaq istəyirdim amma hara gedəcəyimi bilmirdim. Qısacası beynim tamam qarışmışdı.
Moda evinə çatmışdım... Düşüncələr içərisində içəri daxil olub ətrafı süzdüm. Ayan xanım zövqünü ortaya qoymuşdu yenə. Mağaza sadə olduğu qədərdə dəbdəbəli idi.