SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 1. Mükafat.
Sizə, bir daha dünyaya gəlsəniz eyni həyatı təkrar yaşayacağınızı desələr, qəbul edərdiniz?
Telefonun səsinə düşüncələrimdən ayrılıb əlimdə ki, qəhvə fincanını masaya qoydum. Ekranda yazılan ad təəccüblənməyimə səbəb oldu.
-Bəli Tural?
-Salam necəsən?
-Şükür yaxşı olasan.
-Bu axşam "Gənc xeyriyyəçi" mükafatını alacağını bilirəm. İndidən təbrik etmək istədim. Axşam orda olmağı çox istərdim amma təcili Türkiyəyə getməliyəm.
-Narahat olma, sənə yaxşı yol. Təbrikə görə çox sağol.
Telefonu söndürdükdən sonra baxışlarımı bir nöqtəyə zilləyib, az əvvəl olanları dərk etməyə çalışırdım. Tural mənə zəng vurmazdı, daha doğrusu işdən başqa bir mövzuda. O, mənim evlənəcəyim oğlan idi. Bu mənim ailəmin seçimi idi çünki Tural tandıqları ailənin oğlu idi ona görədə məni əsla incitməyəcəyinə inanırdılar. Bizim nə zaman evlənəcəyimiz hətta toyumuzun olacağı məkan belə indidən seçilmişdi. Mən ailəmin heç bir qərarına qarşı gəlmirdim. Bəlkədə bu çox səhv idi, bilmirəm amma mən susqunluğu seçirdim. Bilirəm bir çoxlarını maraqlandıran bir sual var, niyə susuram..... Buna cavab vermək çətindir, bəlkə ailəmə qarşı çıxacaq qədər güclü deyiləm, bəlkə də yetiştirilmə tərzim fərqlidi. Uşaqlığımdan beynimə yeridilən tək fikir var "ata anaya qarşı asilik edilməz". Əslində bir şeydən əmin idim, oda ailəm hər zaman mənim üçün doğru olanı seçməyə çalışması. Mənim bu qədər susqun olmağımın səbəblərindən biridə məhz bu idi.
Atam Etibar Qurbanzadə... Ölkənin qabaqcıl iş adamlarındandı. Hədəfi daha yüksək ad san və hər yanda iş adamı Etibar Qurbanzadə olaraq tanınmaqdı ki, bu yolda olduqca əmin addımlarla irəliləyirdi. Anam Türkan Qurbanzadə... Onun isə daha mühüm prablemləri var, məsələn bu cəmiyyətin sonradan görmə qadınları ilə yarışmaq kimi, hər kəsin məsləhət aldığı Türkan xanım olmaq kimi. Anamın fikrinə görə bir çox şey pula bağlıdı. Bizim evin hər bir əşyası xarici ölkədən olmalıdı, geyimlərimiz, taxdığımız ziynət əşyaları hər kəsin gözünə