Bir qaranquşun hekayəsi…
Bir qaranquş bir adama aşiq olur.
Pəncərənin önünə qonub bütün
cəsarətini toplayır, tüklərini
qabardır, gözəl durduğuna əmin
olduqdan sonra kiçik dimdiyi ilə
pəncərəyə vurur:
Tık…. Tık…. Tık….
Adam pəncərəyə baxır. İçəridə işi
ilə məşğuldur. Kimdir onu işindən
aralayan? Balaca bir qaranquş!
Həyəcanlı qaranquş dərin bir
nəfəs alaraq dimdiyindən
sözlərini yağdırdı:
– Hey adam! Mən səni sevirəm.
Niyəsini soruşma. Uzun zamandır
səni izləyirəm. Danışmağa bu gün
cəsarət tapdım. Pəncərəni aç,
məni içəri al. Birlikdə yaşayaq.
Adam hirslə cavab verir:
– Yox daha nələr! Sən hardan
gəldin? Olmaz. Ola bilməz. Sən bir
quşsan. Heç quş insana aşiq olar?
Qaranquş pərt olur. Yenə də
ümidini itirmir. Bir müddət sonra
təkrar pəncərəyə gəlib
gülümsəyərək təkrar şansını
yoxlayır:
– Adam, ay adam. Aç bu
pəncərəni. Al məni içəri. Səni heç
incitmərəm. Bax soyuqlar da
başladı, üşüyürəm. Yoxsa isti
ölkələrə getməli olacam. Mən
ancaq istidə yaşaya bilirəm.
Peşman olmazsan. Sən də mənim
kimi yalnızsan, yalnızlığını
paylaşaram.
Bu dəfə adam əməlli hirslənir:
– Mən yalnızlığımdan
məmnunam. Məni rahat burax!
Bu dəfə qaranquş başını önə əyib
gedir. Bir daha görünmür
pəncərədə.
Aradan zaman keçir. Adam öncə
düşünür, sonra öz-özünə etiraf
edir:
– Hey mənim ağılsız başım, nə
qədər axmaqlıq etdim.
Gözlənilməz anda qarşıma çıxan
fürsəti əldən verdim. İndi belə
tək oturacağıma əyləncəli vaxt
keçirərdik birlikdə.
Peşman olur amma iş işdən
keçib. Yenə də öz-özünü
rahatlatmaq üçün deyir: İstilər
başlayanda qaranquşum necə
olsa gələr. Mən də onu yanıma
alar, maraqlı bir həyat keçirərəm.
…. Və çox uzun müddət istilərin
gəlməsini gözləyir. Gözü yollarda
qalır. Yaz gəlir, başqa
qaranquşlar gəlir, amma … onun
qaranquşu heç görünmür. Yazın
sonuna qədər pəncərəsi açıq
gözləyir,amma nahaq. Qaranquş
yoxdur! Gələn başqa
qaranquşlardan soruşur, görən
olmayıb. Sonunda dərdini demək
və məlumat almaq üçün bir
müdrikə gedir.