a bizi görür.
Çox pis olmuşdum hətta gözümdən bir damla yaş yanağım boyu yuvarlanmışdı. Restoranlardan birinin önündə maşını saxlayıb içəri daxil olduq. Masalardan birinə əyləşib yemək sifariş etdikdən sonra ətrafı süzdüm. Səhərin erkən saatları olduğu üçün müştəri az idi. Oturduğumuz masa qapıya yaxın olduğu üçün girib çıxanları rahatca görmək olurdu. Biraz sonra içəri əl ələ daxil olan cütlüyü görüb başımı qaldırdım və Tural ilə göz gözə gəldim. Məni gördüyündə tədirgin olub əlini qızın əlindən çəkməsi mənə gülməli gəlirdi. Masaya yaxınlaşıb dilləndi.
-Salam Əsma.
Onun dilindən öz adımı eşitmək ürpərməyimə səbəb olurdu.
-Salam.
-Mən... Mən səhər gəldim. Bu qrup yoldaşım Leylidi... Çoxdan görüşmürdük.
-Tural...
Vəziyyəti açıqlamağa çalışması məni yorurdu sanki mənə çox maraqlı idi.
-Gördüyün kimi qonağım var. İcazə versən onunla maraqlanmaq istəyirəm.
Gülümsəyib gözlərimi üzünə zillədim. Tural əlavə söz deməyib masaya keçdi. Yemək boyu baxışlarını üzərimdə hiss etsəmdə dönüb baxmırdım, onun kimlə nə etdiyi məni maraqlandırmırdı. Varlığı ilə yoxluğu eyni idi mənim üçün.
-Gözəlim doydun?
Qəmzə başını yelləməklə yetinmişdi. Onun utancaq və mehriban davranışları insanın üzündə gülümsəmə yaradırdı. Restorandan çıxıb maşını işə salaraq yaxınlıqdakı mağazada saxladım. Qəmzənin şirinliyi ona yardım etmə istəyi doğururdu içimdə. Bir neçə dəst geyim aldıqdan sonra mağazadan ayrılıb təkrar parka gəldik.
-Qəmzə bunlar sənindi... Bax bunu mütləq anana ver.
İçində bir miqdar pul və telefon nömrələri olan zərfi uzadıb davam etdim.
-İçində iş yerimin telefonu var. Anana de bu gün mütləq bizimlə əlaqə saxlasın.
-Yaxşı.
Qəmzəyi öpdükdən sonra təkrar maşına əyləşib şirkətə doğru yol aldım. İşə gecikmək heç adətim deyildi amma bu gün bir istisna yaşayırdım çünki günorta olmuşdu. İçəri daxil olub otağıma tərəf addımladım.
-Əsma xanım təbrik edirəm.
Katibəm Günay ayağa qalxıb gülümsədi.
-Sağol Günay... Günay bir xanım zəng vurmalıdı. Qəmzənin anası, əgər mən burda