başımı əllərim arasına alaraq düşüncələrə daldım. 1 ay tək başıma olacaqdım və ümid edirdim bu 1 ay mənə müsbət təsir göstərəcək. Nədənsə bundan sonrasını heç düşünmürdüm əslində düşünmək istəmirdim... Başımı qaldırıb evin içində gözlərimi gəzdirdim. Ətraf toz içindəydi, əgər burada yaşayacaqdımsa buranı yaşanılır hala gətirməli idim.
-İş başına Əsma.
Sözlə özümü ruhlandırmağa çalışmağım yetmirdi. Evdəki radionu açıb əyləncəli musiqilərə köklədikdən sonra işə başladım. Evdə bir yataq otağı, salon və mətbəxdən istifadə edəcəkdim ona görə digər otaqların qapılarını bağlayıb üstümü dəyişərək təmizliyə başladım... Neçə saat ötdüyündən xəbərsiz işlərimi yekunlaşdırmağa çalışırdım. Artıq axşam olurdu və mən təmizliyi bitirmişdim, təbii olaraq məndə bitmişdim çünki heç alışmamışdım. Yorğunluqdan adımı belə unutmuşdum amma dəymişdi, hər yan tər təmiz olmuşdu. Bitgin bir halda divana sərildim. Yorğunluq yavaş yavaş bədənimi tərk etdikcə, mədəm aclıq siqnallarını beynimə ötürürdü. Axı mən heç bazarlıqda etməmişdim nə yeyəcəkdim? Bunu heç düşünməmişdim. Ayağa qalxıb eyvana çıxdım. Günəş batmağa hazırlaşırdı. Aman Allahım mən cənnətdə idim deyəsən bura inanılmaz dərəcədə gözəl idi. Batan günəşin qızılı şüaları, yaşıl ağaclar hər yan rəngarəng idi. Biranda yan evdə gördüyüm qaraltı ilə bədənimi bir ürpərti sardı. Yavaş addımlarla pillələri enib yan evə doğru addımladım. Nə etmək istədiyimin fərqində olmadan yerdəki çubuğu əlimə alıb evə yaxınlaşdım. Pilləri qalxıb evin qapısı önündə dayandım.
-Ki... Kim var or... Orda.
Kəkələyərək sözümü deyib divara yasladım. O qədər qorxurdum ki, bərk bərk əlimdəki çubuğu sıxırdım. Qapının açıldığını gördüm və gözlərimi yumub qışıqıraraq çubuğu var gücümlə endirdim. Çubuğun boşa getdiyini hiss edib gözlərimi açdım. İrəli addımladığım zaman qapıda dayanıb irilənmiş gözlərini mənə zilləyən gənc oğlanı görüb yerimdə donub qaldım. Qorxudan tir tir əssəmdə, güclə dillənib cümləmi sıraladım.
-Pol... Polis çağıracam indi. Ger... Geri çəkil və