ə tez... Aldıqlarını yer... Yerinə qoy. Çubuğu təkrar havaya qaldırıb davam etdim.
-Utan... Utmırsan oğurluq etməyə?
Onun təəccüb dolu baxışlarını nəzərə almasaq susqunluğu məni cəsarətləndirmiş olacaqdı ki, səsim titrəmədən rahatlıqla danışırdım.
-Əlin var ayağın var hər kəs kimi işlə qazan. Oğurluq edib haram pulla nə qazanacağını düşünürsən?
Oğlan heç bir söz demədən qapıya yaslanıb qollarını qoynunda birləşdirdi. Mən isə susmaq bilmirdim.
-Nə oldu? Nə baxırsan? Bəlkə səhv deyirəm?
-Nə çox danışdın, beynim getdi.
Bezgin şəkildə dillənib mənə tərəf addımlamağa başladı.
-Oğru elə danışdı doğrunun bağrı yarıldı. Dur orda... Gəlmə... Bax vuracam.
Desəm də o, yaxınlaşıb rahat şəkildə əlimdən çubuğu aldı. Adamın reaksiyasını görən olsa çubuğu heç tutmadığımı zənn edərdi, oysa ki, çox bərk tutmuşdum.
-Birncisi qıvırcıq, oğrunu əlindəki çubuqla tutacağını düşünəcək qədər axmaq olmadığını düşünürəm. İkincisi oğru olsam gecə gələrdim, niyə gündüz gəlim?
Haqlı idi... Ona görədə nə deyəcəyimi bilmədən susub qalmışdım. Gözlərimi sağa sola hərləyib çıxış yolu axtarırdım.
-Bəlkə sən özün oğrusan?
Eşitdiyim sualla gözlərim az qalırdı yuvalarından çıxsın.
-Sən nə dediyinin fərqindəsən? Mən oğru deyiləm həm oğru olsam niyə gündüz gəlim, dəliyəm?
-Məndə onu deyirdim.
Dediyimin indi fərqinə varmışdım və utancımdan ölmək üzərə idim. O, isə bu halımdan zövq alırmışcasına üzünə getdikcə genişlənən, özündən razı bir gülüş yerləşdirdi.
-Mən... Ev boş... Heç kim yaşamır...
Nə demək istədiyimi heç cürə başa sala bilmir, kəkələyirdim.
-Boş idi, bir ay əvvələ kimi.... Bu arada adım Mahir.
-Əsma.
Adımı deyib qaçaraq pillələri endim. Arxama baxmağı düşünmürdüm çünki çox pərt olmuşdum hətta ac olduğumu belə unutmuşdum. Qaçaraq evə qalxdım və bir başa yatağa uzanıb yorğanı başıma çəkdim. Uşaqlığımdan qalma adət idi, yorğanın altında gizlənmək. Bu yolla hər şeydən və hər kəsdən qaça bildiyimə inanırdım. Saatlar irəlilədikcə aclıq dözülməz hal alırdı. Ayağa qalxıb evin