içində gəzinməyə başladım, artıq hava demək olar ki, tamam qaralmışdı. İnsan bazarlıq etməyi necə unudar? Deyinərək evin içində o baş bu baş gedib gəlirdim. Qapı döyüldüyündə fikirlərimdən ayılıb qapıya tərəf getdim. Kim ola bilərdi ki? Heç kimi tanımırdım. Qapıya yaxınlaşıb çox az açdım. Kandarda dayanan orta yaşlı qadını görüb sual dolu baxışlarımı üzünə zillədim.
-Buyurun?
-Qızım mən Məlahət. Evin işığnı gördüm Ayan qızım gəlib deyə düşündüm.
-Yox mən Ayanın rəfiqəsiyəm bir ay burda qalacam.
-Mən çörək bişirirdim Ayan sevir deyə gətirdim. Sənə qismətmiş, yanında pendirdə var.
-Niyə əziyyət çəkirdiz?
-Xoşdur qızım, nuş olsun. Bir şeyə ehtyacın olsa çəkinmə. Evim aşağıdakı evdi.
-Çox sağolun.
Allahdan başqa bir şey istəsəm olacaqmış. Məlahət xanıma ürəyimdə sonsuz təşəkkür edə edə masaya oturub çörəyi və pendiri çıxardım. Daha öncə bucür ətir duymamışdım düzdü şəhərdə də təndir çörəkləri olur amma bu başqa idi, hələ pendiri demirəm. Həm ləzzətli həmdə ac olduğum üçün, acgözlüklə pendir çörəyi mədəmə ötürməyə başladım. Gözümü açdığımda çörəkdən balaca bir parça qaldığını görmək qəh qəhələrlə gülməyimə səbəb oldu. Mən hər zaman çox az çörək yeyirdim amma indi bir çörək yemişdim. Deyəsən mən bu kəntdə ilkləri yaşayscaqdım ki, bu gün özümlə bağlı bir ilki kəşf etmişdim. Bir çörəyi tək başına yeyə biləcəyimi anlamışdım. Üzümdə ki, geniş təbəssüm ilə kitabımı götürüb eyvana çıxdım. May ayının sonlar olsada kəntdə ki, axşam soyuğu insanın iliklərinə işləyirdi. Ədyala bürünüb yellənən oturacağa oturaraq kitab oxumağa başladım. Hava o qədər təmiz və sakit idi ki, getdikcə məni yuxu tuturdu. Burda yatsaydım hərhalda səhər buz heykəli olaraq oyanacaqdım. Qalxıb içəri keçərkən eşitdiyim ayaq səslərinə dayanıb ətrafa boylandım. Səslər olduqca yaxından gəlirdi və buda mənim lap tədirgin olmağıma yol açırdı. Eyvanın dəmirlərinə yanaşıb dilləndim.
-Kim var orda?
-Mən varam qıvırcıq, evə gedirəm.
Mənə qıvırcıq deyən sevimli qonşum Mahirdən başqası deyildi.