SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 3. Sevimli qonşum.
Səhərin ilk işıqları ilə yola çıxmışdım. Yol boyu gözümdən damlalar süzülsədə buna fikir vermədən davam edirdim. Atam gecə boyu dəfələrcə zəng vururdu ancaq mən açmayıb sms yazmaqla kifayətlənmişdim. Onu nə qədər sevsəmdə indi danışmaq istəmirdim.
İlk dəfə idi valideyinlərimin tərtib etmədiyi tətilə gedirdim, daha doğrusu qaçırdım. Tural ilə bu yolla, müqavilədə qəbul edilməsi şərt olan maddə kimi evləndirilmək çox ağır gəlmiş, məni evimdən didərgin salmışdı.
Ayanla danışıb ünvanı dəqiqləşdirdikdən sonra dayanmadan yoluma davam edirdim. Günəş doğmuş, isti şualarını ətrafa yaymışdı çatdığım zaman. Kəndə az bir məsafə qalmış maşını saxlayıb aşağı enərək uzaqdan izlədim bir müddət. Ayan haqlı idi deyəsən, bura tam mənim istədiyim kimi, şəhərdən uzaq, meşəlik və ən əsası səssiz idi çünki çox az ev vardı. Bu kəntdə məni nə gözləyirdi? Nə yaşayacaqdım? Heç bilmirdim... Düşüncələrimdən ayrılıb təkrar maşına əyləşərək davam etdim. Evi tapmağım heçdə çətin olmamışdı çünki az ev vardı. Maşını saxlayıb boylanmağa başladım bir həyətdə yan yana, yerdən 5-6 pillə yuxarı 2 ev var idi. Ayanın dediyinə görə çatısı mavi rəng olan, mənim qalacağım ev, digəri isə Ayanın əmisinə aid və boş ev imiş. Maşından enib irəliyə doğru addımlarkən ayağım daşa ilişdi. Asfalt yollara alışmış biri idim və təbii olaraq özümü yerə sərilmiş halda tapdım. Ağzı üstə necə yıxılmışdımsa, çabalayaraq yerdən qalxmağa çalışırdım. Bu anda tam qarşımda bir cüt ayaqqabının dayandığnı gördüm.
-Qıvırcıq yerdə nə edirsən?
Bu mənasız sualı verən hərhalda ayaqqabının sahibi idi.
-Hava alıram.
Bucür suala ancaq belə cavab verilərdi.
-Xoş istirahətlər.
Ayaqqabılar gedirdi.... Bu adam hərhalda kəndin dəlisi idi çünki ağlı başında insan kömək edərdi. Birtəhər yerdən qalxıb çantalarımı götürərək evə daxil oldum. Qapını ilk açdığımda içəridəki boşluq, yalnızlıq sanki iliklərimə işləyirdi. Çantaları yerə qoyub divan və kresloya sərilmiş örtüyü qaldırdım. Divana çöküb