sual verdin? Həm çatdıq.
Xəfifcə gülümsəyib maşını saxladım. Çox sual verdiyimin fərqində deyildim ona görə utanmışdım. Marketə girdiyimdən bəri buralı olmadığımın anlamış olacaqdılar ki, hər kəs mənə yad planetli kimi baxırdı. Bu baxışlar altında güclədə olsa alış verişimi bitirib marketdən çıxdım. Mahir bəy ortalıqda görünmürdü yəqin mismar seçə bilmirdi. Başımı yelləyib maşını baqajını açdım.
-Mən sizə kömək edim.
Arxamı döndüyümdə üzündəki sırtıq gülüşlə mənə yaxınlaşan adamı gördüm.
-Sağolun ehtyac yoxdu.
-Sizin kimi gözəlin, ağır torbalar qaldırması heç düzgün deyil.
Oğlan yaxınlaşıb əlimdəki torbanı çəkişdirərkən bilərəkdən əlimə toxunmasına, ani olmuş kimi reaksiya verirdi. Onun bu yeniyetmə davranışları mənim olan qalan əsəbimi tarıma çəkirdi.
-Elcan...
Mahirin sərt səsinə ikimizdə geri döndük. Üzüdə ən az səsi qədər gərgin idi.
-Xanım ehtyac olmadığını dedi.
Oğlan tez əlini geri çəkib yanımızdan uzaqlaşdı.
-Gedə bilərik?
Onun səsindəki əsəb notlarını başa düşmürdüm.
-Nə olub? Mənə niyə belə davranırsan?
-Olmaz ki, biraz abırlı geyinəsən? Bura şəhər deyil, kənd yeridir.
-Nə varmış mənim geyimimdə?
Cins şalvar və qısa, göbəyi açıq kofta. Hələ üstünə çox açıq görünməsin deyə uzun jaketdə geymişdim.
-Nə yoxdur deməli idin.
-Sən... Sən...Həqiqətən kəndin dəlisisən.
Mahir heç nə demədən maşına mindi. Məndə dərin dərin nəfəs alıb özümə gəldikdən sonra maşını işə salıb evə doğru yol aldım. Heç birimiz dinmirdik, o qədər əsəbi idim ki, az qalırdım "düş aşağı" deyə bağıram amma bu əsl mədəniyyətsizli
k olardı. Evə çatıb baqajı açaraq torbaları çıxarmağa başladım.
-Kömək edim.
Mahirin biraz əvvəl ki, əsəb dolu səsindən əsər əlamət qalmamışdı. Mülayim bir tonda sözünü deyib əlini torbalardan birinə uzatdı. Torbanı geri çəkib sərt baxışlarımı üzünə zillədim.
-Lazım deyil.
Mahirin üzgün simasını görməzdən gəlib aldıqlarımı evə daşımağa başladım. İncimişdim onun sözlərindən çünki mən hər zaman hər şeyə diqqət edən biri idim ona görədə bu sözlər