r məni incitmişdi.
-Çox sağol.
Sadəcə başımı yelləməklə yetindim, onu eşitmək belə istəmirdim. İti addımlarla evə qalxıb qapını bağladım.
-Axmaq sən kim olursan... Geyimimə qarışacaq son insan belə deyilsən... Kəndin dəlisi... Kütbeyin.
Deyinə deyinə otaqda var gəl edirdim ancaq heç cürə sakitləşə bilmirdim. Ərzaqları soyuducuya yerləşdirib divana oturdum və dünəndən bağlı olan telefonumu açdım. Atamdan eləcə də anamdan sayısız zəngləri görməyim bir növ şok keçirməyimə səbəb oldu. Ailəm üçün çox darıxmışdım.
-Ana.
-Əsma qızım haralardasan sən, çox narahat olduq telefonunda bağlıdı.
-Ana elə danışdın elə bil bir aydı yoxam.
-İçimə sinməmişdi gedişin, telefonuna zəng çatmayanda da lap narahat oldum.
-Narahat olma ana hər şey yaxşıdı.
-Hardasan indi?
-Mən?
-Hə sən.
-Şey... Mən... Türkiyədə.
-Yaxşı qızım. Telefonunu açıq saxla.
-Baş üstə ana.
Yalana əl atmışdım... Əslində buna məcbur idim çünki ailəmi tanıyırdım mənim Azərbaycanda olduğumu bilsəydilər evə döndürmək üçün əllərindən gələni edəcəkdilər yada, böyük ehtimal Sahili yanıma göndərəcədilər. Anamla sağollaşdıqdan sonra, şirkətə zəng vurdum.
-Buyurun Əsma xanım.
-Günay şirkətdə vəziyyət necədi?
-Hər şey tapşırığnıza uyğun davam edir Əsma xanım.
-Bəs Qəmzənin anası əlaqə yaratdımı?
Onlarla niyə bu qədər maraqlandığımı heç cürə anlaya bilmirdim amma gördüyüm gündən bəri Qəmzə bir an belə ağlımdan çıxmırdı.
-Bəli zəng vurmuşdu, tapşırığınız üzərə özüm maraqlandım. Bu gündən etibarən uşaq baxçasında xadimə olaraq işə başladı.
-Aydındı Günay sağol.
Danışığı sonlandırdıqdan sonra ayağa qalxıb mətbəxə keçdim. Nə bişirəcəyimi bilmirdim çünki yemək bişirməyi bilmirdim. Çox düşünməyib makaron, yanında salat hazırlamağa başladım. Yeməklər hazır olduqdan sonra eyvanda süfrəni qurub hazırladıqlarımı düzdüm. Təmiz havada iştahla yemək yeyərkən yan evdən mənə baxıb gülümsəyən Mahiri gördüm.
-Yavaş ye boğularsan.
-Narahat olma.
Hələdə əsəbi idim... Əslində onun sözü məni niyə bu qədər incitmişdi