SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 5. İlk dəfə.
Qaranlıq düşdüyündə qəhvəmi və kitabımı götürüb eyvana çıxdım. Ədyala bürünüb yellənən oturacağa oturaraq kitabı oxumağa başladım. Təmiz havada kitab oxumağın keyfi başqa idi. Neçə saat ötdüyündən xəbərsiz kitaba oxumağa davam edirdim. Yavaş yavaş yuxuladığımı hiss etdiyimdə ayağa qalxıb bir iki addım önə ataraq ətrafı seyrə daldım. Gecə olduğu üçün sakit kəntdə sadəcə itlərin ulama səsi eşidilirdi. Evlərin pəncərəsindən süzülən işıqlar və eyni zamanda göy üzünə səpələnmiş ulduzlar gecəyə xüsusi yaraşıq verirdi. Gözlərimi qaldırıb göy üzünü izlədim bir müddət. Şəhərdə ulduzlar bəzən görülmür amma burda fərqlidi hətta əlimi uzatsam tutacağımı hiss edirdim bəzən. Yan evə tərəf döndüyümdə Mahirin eyvanda üstünü örtmədən yatmış olduğunu gördüm. Gecə elə qalsa hərhalda sabah Mahir aramızda olmayacaqdı. Pillələri yavaş yavaş enib yan evə yaxınlaşdım. Bunu niyə edirdim bilmirəm amma onun soyuqda qalmağını istəmirdim. Eyvana qalxıb Mahirə doğru addımladım.
-Mahir... Mahir.
Səslənsəmdə heç tərpənmirdi sanki daş idi. Bir iki addımda atıb tam qarşısında durdum və belimi xəfifcə önə əyərək çiynidən tutub silkələməyə başladım.
-Donacaqsan burda oyan.
O qədər yaxın dayanmışdım ki, yenə onun ətri məni bihuş edirdi. Yatmış olmasından istifadə edərək üzünü incələməyə başladım. İlk dəfə idi onun görnüşünə fikir verirdim. Qəbul etməli idim ki, Mahir çox yaraşıqlı oğlan idi... Qara buğdayı dəri rəngi, xəfif tüklü üzü onu daha da yaraşıqlı göstərirdi. Nazik dodaqları və iri burnu isə simasına kişisayağı bir xarizma qatırdı. Xatırlaya bilmirdim amma onun üzü mənə çox tanış gəlirdi sanki hardasa görmüşdüm. Onda qəribə bir şey var idi, insanı özünə çəkən birşey... Adından başqa heç bir şeyini bilmədiyim qonşumdan gözlərimi çəkə bilnirdim. Mənə nələr olurdu belə... Mahirin yerində qımıldandığını görüncə, tez özümü geri çəkdim. Gözlərini açıb məni gördüyündə irkilməsi gözümdən qaçmamışdı. Mən uzaqlaşmaq istərkən o, ayağa qalxdı və nə baş