verdiyini anlamadan ikimizdə oturacağa yıxıldıq. Mahirin üstünə yıxıldığım üçün onun ürək döyüntülərini eşidə bilirdim. Bütün bunlar özümü itirməyimə səbəb olurdu hələdə onun baxışlarının üzümə zilləndiyini gördükcə... Göz gözə gəldiyimiz an güclə özümü ələ alıb dilləndim.
-Soyuqda yatma deyə... Oyatmaq üçün.
Qırıq qırıq nəfəs alaraq dilləndi.
-Başa düşdüm.
Ayağa qalxıb üst başımı düzəldərkən Mahir yenə dilini dinc qoymadı.
-Sən yıxılmağı adət halına gətirdin. Mən deyəndə də günahkar oluram amma bu iki oldu, üçdən öznü qoru.
-Sənə yaxşılıq yaramır. Mənə deyən lazım sənə nə? Gərək donardın burda heç oyatmazdım amma nə edim vicdanım əl vermədi.
-Çox sağol.
-Dəyməz.
Yüksək tonda və əsəblə sözümü deyib iti addımlarla ordan uzaqlaşıb evə daxil oldum. Birbaşa otağıma keçib özümü yatağa atdım.
-Sənə nə? Əsma. Bax sənə nə? Adam çöldə yatıb ya evdə yatıb, donub ya donmayıb bütün bunlardan sənə nə?
Bu an Mahir ilə göz gözə gəlməyimizi xatırlamağımla, üzümə axmaq bir gülüşün qonmağı bir oldu. O anları daha da düşünməmək üçün yorğanı başıma çəkib özümü yuxuya təslim etdim.
Səhərin ilk saatlarında mən ayaqda idim. İdman paltarlarımı geyib qulaqcıqlarımı taxaraq meşəyə doğru irəliləməyə başladım. Yavaş addımlarla bir qədər getdikdən sonra yerişimi sürətləndirb qaçmağa başladım. Axşam olanları xatırlamamaq üçün yaxşı vasitə elə bu idi, yüksək səsli musiqi və sürətli qaçış. Saat bir qədər irəliləmiş və mən çox yorulmuşdum. "Baba ağacın" altında oturub başımı ağacın gövdəsinə yasladım. Gözlərimi yumduğum an Mahirin sürəti gözlərimin önündə dayanırdı. Başımı sağa sola hərəkət etdirib özümü ələ almağa çalışdım çünki bu halım heç ürək açan deyildi. Telefonun səsinə özümü ələ alıb açdım.
-Bəli ana.
-Əsma necəsən?
-Yaxşıyam ana, sən necəsən?
-Məndə yaxşıyam. Əsma axşam Turalgil gəlmişdi.
-Niyə?
-Toyun vaxtını təyin eləmək üçün.
-Nə?
-Qızım bilirsən, bu payız toyu eləmək fikrimiz vardı amma onlar daha tez eləmək istəyir.
-Siz nə dediniz?
-Nə deyək? Sənin burda