a olmadığını və gənclər olaraq buna sizin qərar verməli olduğunuzu dedik.
-Ana mən Tural ilə evlənmək istəmirəm.
-Əsma o nə sözdü? Atan eşitməsin.
Göz yaşlarımı tuta bilmirdim artıq. Bundan artıq etiraz etməyə gücüm çatmırdı. Tək çıxış yolum Turalın bu evliliyi qəbul etməməsi idi.
-Yaxşı ana biz sonra danışarıq. Mən Tural ilə danışmalıyam.
-Yaxşı qızım, mehriban mehriban danışıb bir qərara varın. Axmaq fikirləridə beynindən çıxar.
Anamla sağollaşıb Turala zəng etdim. Elə ilk çağırışda açmışdı deyəsən bunu gözləyirdi.
-Sevgilim?
-Əsma mən. Leyli deyil.
-Bilirəm elə sənə dedim həyəcanlandın?
Onun sırtıq gülüşünü eşitdikcə əsəblərim tarıma çəkilirdi.
-Sən nə cür manyaksan? Səninlə evlənmək istəmirəm mən bunu o, boş beyninə yaz.
-Evlənəcəksən.
-Evlənməyəcəm.
-Bax Əsma mənim əsəblərimlə oynama. O şirkət mənim üçün hər şeydən önəmlidi. Bunun üçün evlənməyimiz lazımdırsa evlənəcəyik. Səndə bunu beyninə yaz.
-Bu evlilik olmayacaq görərsən.
-Hə unutmadan başqasıyla münasibətim olduğuna görə ailələrimizi fikrindən döndürməyə çalışma çünki heçnə isbat edə bilməyəcəksən.
-Sən xəstəsən.
-Məndə səni...
Sözünü tamamlamağına izin vermədən telefonu söndürdüm. Mən indi nə edəcəkdim? Başımı ağaca yaslayıb düşüncələrə daldım. Göz yaşlarım dayanmadan yanağım boyu süzülürdü. Nə olur olsun bu evlilik olmayacaqdı. Bu günə kimi atam nə deyibsə onu etmişəm, harda istəyib orda oxumuşam, hansı sənəti uyğun görüb onu seçmişəm amma artıg olmaz... Bu dəfə olmaz...
-Sən ağladığında çox çirkin olursan.
Başımı qaldırıb qarşımda gülümsəyən Mahiri süzdüm. Ona cavab qaytarmağa belə gücüm yox idi. Dizlərimi özümə doğru çəkib başını yasladım. Mahir yanıma oturub dilləndi.
-Susqun halın heç çəkilmir.
Eşitdiyim sözlər gülümsəməyimə səbəb olmuşdu. Duruşumu dikləşdirib gözlərimi Mahirə zillədim.
-Bilirsən mən çox sakit biriyəm.
-Buna inanmıram.
-İnan inan eləyəm... Dindirməsən danışmayan tiplərdənəm.
-Bəs mənim günahım nədir?
Gülümsəyib yanaqlarımı quruladım.
-İlk gündən