sevmədim səni.
-Niyə ki? Mən ölürdüm axı sənin üçün.
Biraz əvvəl ki, ağlayan Əsmadan əsər əlamət qalmamışdı çünki qəh qəhələrim ətrafa yayılmışdı.
-Əsma sən həmişə gül, çox yaraşır.
Bu an Mahirin dediyi kompliment mənə çatmırdı. Onun dilindən ilk dəfə eşitdiyim Əsma sözünə ilişib qalmışdım. Çox gözəl səslənirdi adım. Yenə baxışlarımız bir birinə kilidlənmişdi. Xırda, qara gözləri sanki okean idi və mən boğulmaq üzərə idim. Özümü ələ alıb baxışlarımı yana çevirdim.
-Sən niyə ağlayırdın?
Mahirin sualı mənə biraz əvvəl olanları xatırladırdı.
-Bu haqda danışmaq istəmirəm. Başqa mövzu aç mümkünsə.
-Aydındı Əsma xanım..... Nə haqqında danışaq?
Sual dolu baxışlarını üzümdə gəzdirdikcə məni qəribə bir həyəcan bürüyürdü.
-Özün haqda danış, məsələn kimsən?
-Adım Mahirdir bildiyin kimi. Mahir Muradov. 28 yaşım var, memaram, 5 ildi bu kəntdə yaşayıram... Bu qədər.
-5 il? Mən elə bilirdim 1 aydır burdasan?
-Yox 5 il. Daha əvvəl başqa evdə idim amma sahibi evi satınca səninlə qonşu oldum.
-Başa düşdüm... Bəs ailən?
-Şəhərdə yaşayırdıq ailəmlə bərabər sonra o, qorxunc qəza oldu valideyinlərimi itirdim. Məndə şəhərdə yaşamağa son qoyub anamın doğulduğu kəndə köçdüm.
Mahirin şəhər həyatını niyə sevmədiyini indi anlayırdım. Bu mövzuyu açdığıma görə özümə çox əsəbi idim çünki onun üzgün siması həssaslığından xəbər verirdi.
-Bacı qardaşın varmı?
-Atamın bir qızı varmış amma görməmişəm.
-Necə yəni?
-Anamla evli olduğu halda.... Qızı olub, anam öyrəndi dava dalaş sonra da qəza.
-Heç görməmisən? Harda yaşayır? Necədi? Xəbərin var?
-Bakıda yaşayır, evlidi bildiyim budur. Görməyə gəldikdə isə yox görmək istəmirəm.
-Orda sənin canından, sənin qanında biri var və sən görmək istəmirsən?
-Mənə görə hər şeyin günahkarı o, qızdı. Necə gedib görüm?
-Səhv düşünürsən. Sənin kimi o, da atasını itirdi, sənin kimi o, da tənhadı. Bəlkə sənə çox ehtyacı var? Bunları düşündünmü?
Mahir sadəcə susurdu... Haqlı olduğumu bilirdi ona görə susurdu.
-Biraz da sən danış, mən