n yetərincə danışdım. Kimsən?
-Əsma Qurbanzadə. 24 yaşım var, atamın şirkətində çalışıram... Bu qədər.
-Mənə verdiyin sualları indi özün cavabla. Bacı qardaşın?
-Bir bacım var ailəlidi, qardaşım isə məktəblidi.
-Yaxşı bəs niyə bura?
-Qaldığım ev bir tanışın evidi sadəcə yorulmuşdum və hərkəsdən uzaqda dincəlməyə ehtiyacım var idi. Sağolsun o, da buranı məsləhət gördü.
-Bəs bayaq niyə ağlayırdın?
Nələrisə gizlətməyin mənasız olduğunu görüb gözlərimi Mahirə zillədim.
-Məni istəmədiyim biri ilə evləndirirlər.
Mahir biranlıq tutulsada özünü ələ alıb dilləndi.
-Xəbərin var 21-ci əsrdi?
-Bilmirdim sağol.
-Bayaq özün dedin 24 yaşım var, uşaq deyilsən ki?
-Ailəmin sözünə qarşı gələ bilmirəm.
-Bu qarşı gəlmək deyil özünü məcburiyyətdən qurtarmaqdı.
-Bəlkədə... Amma valideyinlərimə qarşı gəlməyə gücüm çatmır.
Mahir bir qədər susduqdan sonra mənə baxıb dilləndi.
-Nədənsə dilin bir tək mənim yanımda açılır.
-Deyəsən elə olur.
Xəfifcə gülümsəyərək başımı yana çevirdim. İkimizdə susur, danışmırdıq... İkimizində fikirlərimiz yaşadıqlarımızda idi. Bir müddət davam edən səssizliyi pozub dilləndim.
-Görürsən sakit sakit söhbət edə bilirmişik.
-Sən biraz davakar qızsan ona görə dalaşırıq.
Mahirin sözləri məni cin atına mindirmişdi.
-Kim? Mən?
-Hə sən. Məni harda görsən mütləq bir dava salmalısan.
-Sənsən davakar, mən heçnə eləmirəm.
-Hə mən öz özümə dalaşıram, dəliyəm axı...
-Bax bu düzdü həmdə kəndin dəlisi.
Qəh qəhələrimiz meşəyə yayılmışdı. İlk dəfə idi ki, bu qədər gülürdüm, özümü sıxmada və ürəkdən gülürdüm. Göy gürültusu ilə hər ikimiz susub bir birimizə baxdıq.
-Yağış yağacaq qalx evə gedirik.
-Yaz yağışıdı nə olacaq ki?
-Qalx ayağa Əsma xəstələnib başıma qalacaqsan. Qonşu olduğumuza görə sənə baxmağa məcbur olacam.
-Sənin əlinə qalsam böyük ehtimal öləcəm. Düzdü?
-Eynən Əsma xanım.
Əlavə söz demədən ayağa qalxıb evə doğru addımlamağa başladıq. Evə çatdığımızda artıq yağmur başlamışdı.
-Bəlkə bir qəhvə içək?
Mahir evinə tərəf gedərkən