istəsəmdə bu düşüncələri beynimdən çıxara bilmirdim. Güzgü qarşısında dayanıb son dəfə üst başıma nəzər yetirdiyim zaman yavaşca qapı döyüldü. Açar açmaz Məlahət xalanın çaşqın siması ilə qarşılaşdım.
-Əsma onsuzda gözəl idin indi lap gözəl olmusan.
-Çox sağolun.
-Hazırsansa çıxaq?
-Hazıram ancaq xala mən heç kimi tanımıram xaiş edirəm məni orda tək qoymayın.
-Narahat olma qızım.
Bərabər toy evinə yollandıq. Həyətə daxil olduğumuz an bütün gözlərin mənə zilləndiyini görüb Məlahət xalaya qısıldım. O qədər utanırdım ki, hətta toya gəldiyim üçün peşimanlıq çəkirdim. Toyu olan qız gəldiyimiz görüb eyvana çıxıb gülər üzlə məni qarşıladı. Evə daxil olaraq içəridəki qızlarla tanış olub söhbət etməyə başladıq. Bir müddət sonra az öncəki utancımdan qurtulmuş onlarla deyib gülməyə dalmışdıq. Qızlar o qədər səmimi idi ki, özümü illərdir onları tanıyırmış kimi hiss edirdim. Bizlər şəhərdə hansısa toya ya da məclisə getdiyimiz zaman ən çox digər qızların nə geydiyinə, nə taxdığına fikir veririk amma burda tamam fərqli idi. Kimin nə geydiyi o, birini maraqlandırmırdı. Hər kəs sadəcə əyləncənin, toyun dadını çıxarmağa çalışırdı. Bütün bunları gördükcə yaşadığım mühitə geri dönmək istəmirdim. Şəhər həyatını üstün bilib kənd həyatını bəyənməməklə nə böyük səhv etdiyim, onların səmimiyyətini gördükcə bir şillə kimi üzümə çırpılırdı. Mahir burda yaşamağı seçməklə ən doğru qərarı verib. Keşgə mənim də biraz cəsarətim olaydı, özümlə bağlı bütün həyatımı dəyişdirəcək böyük qərarlar ala biləydim.
Günortaya doğru şən məclis başlamışdı. Hər kəs yeyib içir, rəqs edib əylənirdi. Bir neçə dəfə boylansamda Mahiri görə bilmirdim. Getdikcə sıxılmağa başlayırdım, hələ də üzərimdə gəzişən baxışları hiss etdikcə özümü bir səhraya atılmış zənn edirdim. Bu zaman meydana toplaşıb rəqs edən gənclərin arasında şirin təbəssümü ilə ətrafı süzən Mahiri görüb gülümsədim. O an qəlbimin rahatladığını hiss etdim sanki atıldığım səhrada doğma birinə rastlamışdım. Mahir gözləri ilə birini axtarırdı,