pozdu.
-Sən... Bu gün... Yəni toyda çox gözəl görünürdün.
Mahirin aramla danışması məni olduqca həyəcanlandırırdı. Başımı qaldırıb baxdığımda onun üzündəki qəribə ifadə mənim gülümsəməyimə səbəb oldu. Baxışlarında qorxu, mərhəmət, sevgi bir sözlə hər şey görmək olurdu.
-Niyə elə baxırsan?
Çiynini çəkməklə yetinmişdi...
-Əsma bəs sən nə qərar verdin?
-Nə barədə?
-Evlənmək barədə.
Mahirin gərgin üz ifadəsi ilə verdiyi sual mənim də olanları xatırlayıb gərilməyimə səbəb olurdu.
-Bilmirəm... Hələ ki, heç bir qərar verməmişəm. Getdiyim zaman bir yol tapmağa çalışacam.
Yenə sükut çökmüşdü, tək eşidilən səs gecə cır cıramalarının səsi idi. Mahir heç nə demədən bir neçə dəqiqə məni süzdü, daha sonra ayağa qalxıb uzaqlaşdı. Addımlarkən arxasına belə dönmədən:
-Gecən xeyrə.
Deyib evinə qalxdı. Gözlərimi boşluğa zilləyib sakit səslə dilləndim.
-Gecən xeyrə.
Onun sərt reaksiyasını başa düşə bilmirdim. Fikirlər içərisində otağıma keçib yatağa uzanaraq özümü yuxuya təslim etdim.
Səhər oyandığım zaman ilk işim eyvana çıxıb yan evə boylanmaq oldu. Bu artıq məndə bir növ adət halını almışdı. Mahir ortalıqda görünmürdü, normalda onun qaçışa getmək üçün həyətdə məni gözləyir olması lazım idi. Yenə başa dönmüşdük və bu məni çox incidirdi. İçəri daxil olub çay hazırladıqdan sonra təkrar eyvana çıxıb masaya oturdum. Ancaq içə bilmirdim çünki içimdən heç nə etmək gəlmir, özümü son dərəcə əzgin bitgin hiss edirim. Başımı arxaya yaslayaraq gözlərimi boşluğa zilləsəmdə eləcə durmaqdan çox sıxılmışdım. Məlahət xalanın yanına getməyə qərar verib ayağa qalxdım. Bir qədər getmişdim ki, ətrafa yayılan ətirdən Məlahət xalanın çörək bişirdiyini anladım və addımlarımı tezləşdirdim. Yaxınlaşdığımda Mahirin orda olduğunu görüb yerimdə donub qaldım. Biz deyəsən ikimizdə eyni düşünür, eyni qərar verir hətta eyni yerə gedirdik. İrəli ya geri gedəcəyimi bilmədən dayanıb izlədim bir müddət.
-Əsma sabahın xeyir qızım, niyə orda dayanmısan?
Mahir arxası mənə dönük olduğu üçün görmürdü