ü amma Məlahət xala görmüşdü.
-Sabahınız xeyir.
Mahir geri dönüb heç dinmədən baxışlarını üzərimdə sabitlədi. Necə də darıxmışdım sanki aylardır görmürdüm halbuki axşam görmüşdüm ən son. Aramızdakı həsrət dolu soyuqluğu ilk o, pozub dilləndi.
-Necəsən?
-Yaxşıyam sən?
-Məndə.
Niyə belə olduğumuzu anlaya bilmirdim, yaxın amma bir o qədərdə uzaq.
-Məlahət xala mən sizə kömək edim.
-Yox qızım otur sən, yorulma.
-O nə sözdü siz deyin mən edim.
-Yaxşı qızım onda bişən çörəklərin altının ununu təmizlə.
Gülümsəyib işə başladım. Elə ilk çörəyin ununu təmizləyirdim ki, necə olduğunu bilmədən un Mahirin üstünə getdi.
-Əsma yavaş.
Mahir ayağa qalxıb üstünü çırpdı. Çox pis olmuşdum hətta gözlərim dolmuşdu.
-Ba... Bağışla istəmədən.... İstəmədən oldu.
Mahir halımı görüb üzünə təbəssüm yerləşdirdi.
-Hey nə tez üzünü asdın qıvırcıq? Eybi yox sən davam et göstər əl qabilyətini.
Razılıq olaraq başımı yelləyib əlimi digər çörəyə atdım. İsti çörəyin əlimi yandırması ilə qışqırıb əlimi geri çəkməyim bir oldu.
-Əsma.
Mahir tələşla yaxınlaşıb əlimi əlinə aldı. O an unutdum əlimin yandığını, gözlərim üzündə ilişib qalmışdı, baxışlarımı çəkə bilmirdim.
-Yaxşısan? Çoxmu ağrıdır? Niyə ehtiyatlı olmursan?
Mahir suallarını yağdırır və dayanmadan əlimi üfürürdü. Mən deyəsən donmuş və harda olduğumuzu unutmuşdum. Üzümdə yaranan axmaq gülüşlə Mahirin təlaşlı halını izləyirdim. Onun mənim üçün canfəşanlığı məni çox həyəcanlandırırdı. Mahir barmaqlarımı qaldırıb dodaqlarına yaxınlaşdırdı və o an göz gözə gəldik. Ürəyim az qalırdı köksümü parçalayıb çıxsın. Mən ilk dəfə bucür hiss edirdim. Sanki vücüdum alışıb yanırdı amma bu heç də canımı yandırmırdı tam tərsi qəlbimə rahatlıq verirdi. Qara gözləri əsir alırdı bütün mənliyimi.
-Əsma yaxşısan?
Məlahət xalanın səsinə hər ikimiz sanki yuxudan ayıldıq. Tez əlimi geri çəkib baxışlarımı yerə dikdim.
-Yaxşıyam xala.
Mahir geriyə doğru bir neçə addım atıb arxasını dönərək ordan uzaqlaşdı.
-Buna nə oldu?
Məlahət xalanın sualına