çiyinlərimi çəkməklə yetindim. Özümü toparlaya bilmir, hönkür hönkür ağlamaq istəyirdim.
-Xala olar mən gedim?
-Əlbəttə narahat olma qızım mənimdə işim az qalıb.
-Sağolun.
Sözümü deyib evə doğru qaçmağa başladım. Qapıyı açıp içəri daxil olduğumda göz yaşlarım axmağa başlamışdı. Bir başa otağıma keçib özümü yatağa atdım və hönkürməyə başladım. Mən niyə ağlayırdım? Canım niyə bu qədər yanırdı? Heç cürə anlaya bilmirdim. Nəfəsim daralırdı sanki boğazıma bir əl yapışmışdı. Elə ağlaya ağlaya da yuxuya getmişdim.
-Əsma... Əsma.
Səsi eşidər eşitməz yuxudan ayılıb üst başımı düzəldərək eyvana çıxdım.
-Məlahət xala nə oldu?
Onun təlaşlı halı gözümdən qaçmamışdı.
-Qızım Mahiri görməmisən? Səhərdən bəri ortalarda yoxdu. Vacib işim vardı.
-Mən görməmişəm.
-Hara getmiş olar bu uşaq?
-Bilmirəm.
Deyib çiynimi çəkməklə yetinmişdim.
-Yaxşı qızım. Sənidə narahat elədim.
-Yox xoşdu.
Məlahət xala getdikdən sonra masaya çöküb başımı əllərim arasına aldım. Mahir harda ola bilərdi ki?
Dəqiqələr saatları əvəzləsədə Mahirdən səs soraq yox idi. Eyvanda oturub onun evindən bir saniyə belə gözlərimi çəkmirdim. Nə gələn vardı nə gedən. Harda ola bilərdi? Narahat halda eyvanda var gəl etməyə başladım. Biran ağlıma gələn fikirlə yerimdə dayanıb gözlərimi iri iri açdım. Mən bunu daha əvvəl necə düşünmədim? Tələsik qapını bağlayıb aşağı endim və iti addımlarla meşəyə tərəf getməyə başladım.... Yanılmamışdım... Mahir "Baba ağacın" altında oturub başını gövdəyə söykəmiş, oyuncağı əlindən alınan körpələr kimi üzünü asmışdı. Gülümsəyib başımı sağa sola hərlədikdən sonra yaxınlaşıb yanında oturdum. Aradakı səssizliyi ilk o, pozdu.
-Burda olduğumu hardan bildin?
-Çətin olmadı.-əlimlə ağacı işarə edib -" Onun sehrinə qapılan ilk insan sən deyilsən qıvırcıq".
Səsimi qalınlaşdırıb onu yansılamağa çalışmam Mahirin simasında gülüş doğurmuşdu.
-Gizli yerim aşkarlandı ki.
-Niyə burdasan?
-Bilmirəm... Mənə nələr olur heç bilmirəm.
-Məndə...
Səsim o qədər cılız çıxmışdı ki, özüm belə