ə güclə eşidirdim. Mahir bir anda ayağa qalxıb cibində ki, bıçağı çıxararaq ağacın gövdəsinə nəsə yazmağa başladı.
-Nə edirsən?
-Gözlə.
Onu izlərkən çoxdan xəyal aləminə dalmışdım. Zatən xəyal qurmaq insana məxsus deyildimi? Məsum xəyallardan kimə nə zərər gələ bilərdi ki?
-Hazırdır... Gəl bax.
Mahirin səsinə xəyallarımdan ayrılıb ayağa qalxdım. Yaxınlaşdığımda gördüklərim onsuzda qarışıq olan fikirlərimi daha da qarışdırmışdı amma bir o qədər də məni həyəcanlandırmışdı. Ağacın gövdəsinə adlarımızı birləşdirərək səliqəli bir şəkildə yazmışdı... ƏsMahir... Necədə gözəl səslənirdi adlarımız yan yana. Qeyri ixtiyari göz yaşlarım yanağım boyu süzülməyə başladı.
-Çox gözəl olub.
Mahirə tərəf döndüyümdə əlini uzadıb barmaqlarını yanağıma toxunduraraq göz yaşlarımı sildi.
-Ağlayanda çirkin olduğunu demişəm?
Gülümsəyərək başımı razılıq mənasında yellədim.
-Əsma.... Evlənmə.
Eşitdiyim söz dayanmadan qulaqlarımda əks səda verirsədə mən sadəcə boş boş baxırdım. Onun qara gözləri üzümdə gəzdikcə nəfəsim kəsilir nə deyəcəyimi unudurdum.
-Evlənmə.
Təkrar eyni sözü deməklə məni daha da həyəcanlandırdığının fərqində deyildi. Bu həqiqət idi? Mahir evlənməyimi istəmirdi?
-Ni... Niyə?
Səsim titrəsədə sualımı unvanlamağı bacarmışdım.
-Çünki....
Telefonun çalması ilə onun sözü yarım qalmışdı. Bu bir kabus olmalıdı... Mahir telefonu açıb bir iki addım gerilədi. Mən isə yerdə oturub baxışlarımı yazıya sabitlədim və dərin dərin nəfəs alıb verərək özümü ələ almağa çalışdım. Mahir danışığını yekunlaşdırıb yanıma oturdu.
-İnsanın həyatda ən çox nəyə ehtyacı olur?
Gözlərimi yazıdan ayırmadan dilləndim.
-Onu hər zaman başa düşüb, tərk etməyəcək birinə.
Aldığım cavab məni tətmin etmişdi deyəsən.
-Bəs səncə sevgimi, eşqmi?
-Eşq zamanla tükənə bilir amma sevgi zamanla daha da güclənir. Mənim fikrimcə bu belədir.... Başqa sualınız varmı Əsma xanım?
Baxışlarımı yazıdan ayırıb Mahirə zillədim.
-Səncə qarpız meyvədir yoxsa tərəvəz?
Verdiyim axmaqca sualdan sonra qəh