SUSQUNLUĞUM
Afa. Q
Bölüm 8. Etiraf.
Günlər bir birini əvəzləyirdi sanki tətilimin başa çatacağı günün yetişməsi üçün can atırdı. Mahirlə mənim aramızdakı adı qoyulmamış münasibət getdikcə daha da mehriban hal alırdı. Hər günümüzü bərabər keçirir və olduqca əylənirdik. Tez tez gəzmək üçün rayon mərkəzinə gedir, hər günümüzün digərindən maraqlı keçməsi üçün çalışırdıq. Səhərlər vazkeçilməzimiz olan qaçışlar "Baba ağacın" yanında sona çatırdı. Əslində o yer, o ağacın altı bizim ən sevimli məsgənimizə çevirilmişdi çünki ora böyük hərflərlə ƏSMAHİR yazılmışdı. Buna görədə hər fürsətdə özümüzü orda tapır saatlarca söhbət edirdik.
Bir aylıq tətilim başa çatmışdı. Səhər evə dönmək üçün yola çıxacaqdım. Qəhvə fincanını əlimə alıb son dəfə eyvana çıxaraq gecəyə qarşı qəhvəmi yudumlamağa başladım. Mən burdan getməyi heç istəmirdim. Bu təmiz havanı, bu gözəl kəndi qoyub yenidən beton yığınlarının arasına dönəcəkdim. Bu mənə çox ağır gəlirdi çünki mən burda çox şey qazanmış və çox dəyişmişdim. İnsanların qarşılıqsız, heç bir çıxar gözləmədən bir birilərinə dəyər verdiyini mən bu kəntdə görmüşdüm. Mən burda bambaşqa bir Əsma olmuşdum. Bütün bunların olduğu bir kəntdən getmək canımı yandırırdı. Ən əsası isə mən burda sevgimi qazanmışdım həm də bir Qurbanzadə olaraq yox Əsma olaraq. Bəli mən Mahiri sevirdim... Mən onu sevirdim... Sevirdim... Həm də dəli kimi sevirdim. Qarşılığı varmı yoxmu bilmirəm amma mən Mahiri çox sevirdim. İndi onu qoyub gedirdim üstəgəl başımda birdə Tural bəlası vardı. Bu da azmış kimi atamla necə qarşılaşacağımı da bilmirdim. Bir neçə dəfə zəng vurmuşdu amma mən geri yığmamışdım. İndi üz üzə gəldiyimiz zaman necə davranacaqdım? Gerçəkləri bildiyim halda mənim ailəm qarşısındakı reaksiam nə olacaqdı? Hər şey bir müəmma olaraq qalırdı. Düşündükcə beynim az qalırdı partlasın. Bu an zəif xarakterli olduğum üçün Allaha üsyan edirdim. Əgər güclü olsaydım Tural ilə evlənmə fikrinə ən başından etiraz edərdim. Tək diləyim getdikdən sonra atamın qərarı