n altında "evlənmə" deməsini xatırladıqca daha bərk ağlayırdım. Əslində orda mənə qarşı bir şeylər hiss etdiyini düşünmüşdüm. Necədə axmaqmışam... Düşüncələr içərisində nə vaxt yuxuya daldığımdan xəbərsiz sabahın ilk işıqlarına yuxudan oyandım. Bu evdə son səhərim idi. Əşyalarımın axşamdan hazırlamışdım onsuz. Hər şeyi maşına yüklədikdən sonra son dəfə meşəyə yollandım. "Baba ağacı" eləcə də "ƏSMAHİR" yazısını görmədən gedə bilməzdim. Yaxınlaşarkən ağacın altında gördüyüm tanış sima yerimdə donmağıma səbəb oldu.
-Sən burda nə edirsən?
Mahir səsimi eşidib ayağa qalxaraq mənimlə üzbəüz dayandı.
-Səni gözləyirdim.
-Məni?... Niyə?
-Getmədən sənə demək istədiklərim var.
Qollarımı qoynumda birləşdirib təəccüb dolu gözlərimi üzünə zillədim.
-Bura gələcəyimdən necə əmin idin?
Əlini ağacdakı yazıya uzadıb dilləndi.
-Onu görmədən getməyəcəyini bilirdim.
-Mən... Mən sevirəm buranı.
Mahir xəfifcə gülüməyərək başını sağa sola hərlədi.
-Buranı sevdiyini bildiyim üçün demək istədiklərimi burda deməyi seçdim.
-Mahir özünü yorma nə deyəcəyini bilirəm onsuz.
-Doğurdan? Nə deyəcəm?
-Burdan getdiyim üçün nə qədər şad olduğnu deyəcəksən onsuz axşam bunu çox açıq şəkildə bəlli etdin.
-Axşam çox əsəbləşdin?
Mahirin gülərək bu sualı verməsi məni lap cin atına mindirirdi.
-Sən həqiqətən dəlisən bilirsən yəqin. Sənə boşuna kəndin dəlisi demirəm.
-Axşam dediklərim və laqeyid davranışım üçün bağışla.
-Bağışlayım? Nəyə görə?
-Sadəcə səni əsəbləşdirmək istəmişdim amma deyəsən irəli getdim. Üzr istəyirəm Əsma.
-Sən məndən üzr istəmələrə çox alışdın.
-Deyəsən elə oldu.
Yenidən o şirin təbəssümü üzünə yayıldı.
-Mən artıq gedim. Salamat qal.
Sözümü deyib arxamı döndüm.
-Əsma.
Mahir qolumdan tutub məni geri çəkdi.
-Sözüm bitmədi qıvırcıq.
Dilimi udmuşdum istəsəmdə danışa bilməzdim çünki nəfəs nəfəsə dayanmışdıq.
-Səni sevirəm.
İki sözdən ibarət cümlə meşədə eləcədə qulaqlarımda əks səda verirdi. Heç birimiz hərəkət etmir sadəcə baxırdıq. Deyəsən zaman durmuşdu amma