yox dursaydı Mahir gözünü qırpmazdı.
-Səni sevirəm Əsma, səni sevirəm.
Sözləri təkrar pıçıldayıb məni bağrına basdı. O an anladım ki, hər şey hərəkət edir bir tək mən donmuşam. Mahir özünü geri çəkib üzümü əlləri arasına alıb gözlərini gözllərimə zillədi.
-Özümə əngəl ola bilmədim. Çox istədim, burdan gedəcəyini bildiyim üçün özümə mane olmağı çox istədim amma mümkün olmadı mən sənə aşiq oldum.
Cümləsini tamamlayıb məni təkrar bağrına basdı. Onun dediklərini beynimdə analiz etməyə çalışırdım. Getmək? Doğru mən gedirdim axı. Bədənimi bir qorxu sarsada bu an heç nə düşünmək istəmirdim. Bu yaşadığım şirin bir yuxuya bənzəyirdi və mən bu yuxudan oyanmağı heç istəmirdim. Başımı qaldırıb baxışlarımı onun qara gözlərinə sabitlədim.
-Bu həqiqətdi?
Mahir heç bir söz demədən əlimdən tutaraq ağacın gövdəsinə yaxıınlaşdırdı. Barmaqlarını yazının üzərində gəzdirdi.
-Onu yazdığım gün avazım yetdiyi qədər "Səni sevirəm" deyə bağırmaq istəyirdim amma gücüm buna yetdi.-üzünü mənə tutaraq davam etdi -Əslində səni ilk gördüyüm gün saçlarına vurulmuşdum daha sonra gözəlliyini gördüm. Yadındadı mənə oğru dediyin gün?
Gözlərimi yerə dikib başımı yellədim. Mahir çənəmdən tutub başımı xəfifcə qaldırdı.
-O gün qorxudan titrəyən əllərin, ürkək baxışların ağlımı başımdan alırdı. Zamanla səni tanıdım. Susqunluğunu, qorduğunu gizləmək üçün özünü qorxmaz, asi biri kimi göstərməyə çalışmağınla qəlbimin sahibinə çevirildin. Günbəgün gözümdə doğmalaşdın hətta bu bir ayda səndən bir saniyə belə ayrılmaz oldum. Əvvəllər dostlarla görüşmək yeyib içmək olmadan günü keçməyən mən, onların yanında durmaq bir yana heç getmək belə istəmirəm. Əsma sən mənim bütün həyatım oldun və mən bundan çox məmnunam.
Nə deməli idim? Necə reaksiya verməli idim? Heç bir fikrim yox idi. Susqun halda keçib ağacın altında oturdum. Mahirin yanımda oturması ilə qorxu dolu gözlərimi üzünə zillədim.
-İndi nə olacaq?
-Xoşbəxt olacayıq.
Onun şirin təbəssümü gülümsəmə yaradırdı üzümdə.
-Onu demirəm... Yəni mən