çalışırdı.
...............
Aylarca böyük həvəslə hazırladığm bir layihəni atamın tək sözü ilə və heç etiraz etmədən ləğv etmişdim. O zaman hər kəs iclas otağını tərk etdiyində daha da özümü tuta bilməyib göz yaşlarına boğulmuşdum. Qapı aralığından məni izləyən Turalın varlığından xəbərsiz hıçqırıqlarım sərbəst qalırdı. Tural içəri keçib qapını örtdü.
-Niyə?
Eşitdiyim sual qarşısında karıxıb qalmışdım.
-Atama qarşı gələ bilmirəm. Qorxuram etiraz etməkdən.
Sözümü deyib otağı tərk etmişdim.
...................
Bir neçə il əvvəl yaşadığmız bu kiçik epizodu xatırlamaqla gözlərim dolmuşdu. Əslində biz Tural ilə yaxşı dost ola bilərdik amma onun gözünü örtən pul hirsi, içindəki yaxşı insanı məhv etmişdi. O gün mərhəmətlə nə olduğunu soruşan Tural ilə indiki Tural arasında dağlar qədər fərq vardı. Bu hala necə gəlmişdi bilmirəm amma o, çox dəyişmişdi. Yatağıma uzanıb gözlərimi tavana zillədim. Nə edəcəkdim? Bu evlilik olmayacaqdı. Deyəsən artıq dəyişməyin vaxtı çatıb. Mahir mənə görə, məni sevdiyi üçün sevmədiyi və nifrət etdiyi şəhərə geri dönürdü. Bəs mən nə üçün sevgim uğruna sakitliyimi bir kənara qoyub, mübarizə aparmayım? Bunu başarmalı idim, ƏsMahir üçün, sevdiyim üçün və ən əsası özüm üçün. Düşüncələr içərisində yuxuya daldım.
Neçə saat yatdığımdan xəbərsiz aşağıdan gələn səs küyə ayağa qalxdım. Mahirsən gələn ismarıclara cavab yaza yaza aşağı endim. Dəhlizdə bacımı görüb yanına qaçaraq qucaqladım.
-Əsma, necəsən quzum?
-Yaxşıyam bacı.
İçəri keçib yeznəmlə görüşdükdən sonra atama tərəf döndüm. Qollarını açıb gülümsəməsi ilə özümü atama sarılmış olaraq tapdım. Hər nə olur olsun onun üçün çox darıxmışdım. Atama qarşı qəlbim qırıq olsada bir yanda da rahat idim çünki bu evlilik olmayacaqdı. Bunun üçün əlimdən gələni edəcəkdim ancaq bu diləyimin mənə baha başa gələcəyini bilmirdim. Əliyi qucağıma alıb divana oturdum.
-Əsma, yediyin içdiyin sənin olsun gördüklərindən danış. Bizə nə hədiyyə aldın? Özünə yeni libaslar aldınmı?
Səmranın sualı məni tamam