üzümə zillədi. Baxışlarındakı qəribə ifadə məni qorxudurdu.
-Mahir nə olub?
-Bacımın ünvanı.
O, heybətli güclü görünən adam bir anlıq sanki susqunlaşıb bulud kimi doldu. Bir əlimlə əlini tutub digər əlimi yanağına toxundurdum.
-Mahir, canım yaxşısan?
-Onu görməliyəm.
-Əlbəttə canım.
-Məni tək qoyma.
-Yaxşı canım... İstəyirsən maşını mən idarə edim?
Mahir başını razılıq mənasında yelləyib maşına mindi. Mən isə sükana keçib maşını işə saldım. Mahirin həyəcanı hər halından sezilirdi. Pəncərdən çölə baxaraq özünü sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Canım, bacının adı nədi?
Mahir mənə baxıb gülümsədi.
-Mahirə.
Qeyd olunan ünvana çatıb qapının önündə dayandıq. Mahirin həyəcandan əlləri titrəyirdi. İlk dəfə idi onu bu qədər məyus halda görürdüm və bu məni çox üzürdü. Daha əvvəl gəlmədiyi üçün yaşadığı peşmanlıq açıqca sezilirdi.
-Yaxşısan?
Mahir çiynini çəkib qapının zəngini basdı. Qapı arxasında ayaq səslərini eşitdildiyində onun əlimi sıxması, gözlərimi üzünə sabitləməyimə səbəb oldu. Mahir o qədər gərgin idi ki, üzündə heç bir əzələ tərpənmirdi. Qapı açıldığı an hər ikimiz baxışlarımızı qapıda duran xanıma yönəltdik. Budur... Mahirin bir kopyası yəni Mahirə xanım qarşımızda dayanmışdı. Necə də bənzəyirdilər, sanki bir almanın iki yarısı idilər.
-Buyurun?
Mahirə xanımın sual dolu baxışları qarşısında biz səssiz dayanmışdıq. Başqa anadan olan bacı qardaş arasındakı bu bənzərlik məni çaşdırmışdı.
-Kimsiniz?
Mahirə xanım çaşğın bir ifadə ilə gözlərini Mahirdən çəkmədən növbəti sualını ünvanladı.
-Mən.... Ma.... Mahir.... Mahir Muradov.
Özünü o qədər çətinliklə ifadə etmişdi ki... Göz yaşları Mahirə xanımın yanaqları boyunca süzülərkən o, başını yana əydi.
-5 ildi səni gözləyirəm.... Niyə gəlmirdin?
Mahir donmuş kimi baxırdı. Nə bir söz, nə də bir reaksia sadəcə baxırdı. Mahirə xanım qollarını Mahirin boynuna doladı. Ancaq Mahir yenə tərpənmirdi. Əlimi tutan əlini yavaşca qaldırıb Mahirə xanım kürəyinə qoydum və mənə zillənən susqun gözlərindəki damlanı