ı silib gülümsədim.
İçəri daxil olub evi süzməyə başladım. İki otaqlı evin içərisində çox az əşya vardı. Divar kağızı bir çox yerdən qopmuş, qopan yerləridə rütubətdən qaralmışdı. Oturduğumuz köhnə divan və yemək masasından başqa otaqda heçnə yox idi.
-Mənim varlığımdan çoxdan xəbərin vardı?
Nəhayət Mahir səssizliyi pozub dilləndi.
- Uşaq idim... Atam evə çox gec gec gəlirdi, iki üç aydan bir. Anamdan səbəbini soruşanda işi olduğunu deyirdi. Böyüdükcə anamla hər gün dava etməyə başladım. Bu necə iş idi ki, mənidə görməyə gəlmir. Daha sonra anam xəstələndi. Xərçəng... Tək istəyi mənim evləndiyimi görmək idi. O zamanlar yoldaşımla təzə tanış olmuşduq. Evləndik və bura, anamın yanına yerləşdik. Anamın vəziyyəti getdikcə pisləşirdi. Son günlərində sənin varlığından bəhs etdi. Qardaşın gələcək, sənə sahib çıxacaq dedi. Daha sonra dünyasını dəyişdi.
-Atam gəldimi?
-Bir iki dəfə gəldi amma heç danışmaq fürsətimiz olmadı. 1 il sonra qəzetdə ölüm xəbərni gördüm. Təsəvvür edirsən? Atamın ölüm xəbərini qəzetdə oxudum. Məzarı hardadır onu belə bilmirəm. Tamamən kimsəsiz idim ona görə hər zaman sənin yolunu gözlədim.
Mahir bacısının əlini sıxdı.
-Bağışla ki, gecikdim... Əsma olmasa daha da gecikərdim.
Mahirə xanım mehriban baxışlarını mənə yönəltdi.
-Allah səndən razı olsun.
Söz deməyə gücüm çatmadığı üçün gülümsəməklə yetindim.
-Əslində ilk başlarda sənə çox qəzəbli idim, atamı məndən aldığını düşünürdüm ancaq zamanla anladım ki, əsas mən almışam səndən atamı. Bağışla məni.
Mahir bacısını bağrına basıb saçlarına öpüş qondurdu.
-Həyat yəldaşın hanı?
-Yol qəzasında itirdim onu. 2 il oldu.
-Uşağınız varmı?
-Bir qızım bir oğlum var. İçəridə yatırlar.
-Başqa qohum əqraba, yoldaşının valdeyinləri... Heç kim yoxdurmu?
-Yoldaşım kimsəsiz idi, elə məndə... Anamı 6 ildi itirmişəm... Sonra atam... Sonra yoldaşım... İki uşaqla qaldım.
-Bəs necə dolandın?
-Evin əşyalarını satırdım yavaş yavaş. 1 ay əvvəl tanımadığım bir qadın parkda qızımı görüb və ona telefon