nömrəsini verib ki, anana de bizə zəng vursun. Məndə zəng elədim, məni işə düzəltdilər. Uşaq baxçasında xadimə işləyirəm, uşaqlarımı da aparıram.
-Allah o, qadından razı olsun.
O an sanki yuxudan oyandım. Gözlərimi iri açıb Mahirə xanıma zilləyərək sualımı ünvanladım.
-Qızınızın adı nədi?
-Qəmzə.
Eşitdiyim ad dayanmadan qulağımda əks səda verirdi. İnana bilmirdim olanlara... Əlimi ağzıma tutub özümü ələ almağa çalışırdım. Alın yazısına inanan biri idim və bunlarında alın yazımızın bir parçası olduğunu düşünürdüm. Demək o kəndə getməsəydim də Allah Mahirlə məni mütləq bir araya gətirəcəkmiş.
-Əsma.
Səs gələn tərəfə döndüyümdə Qəmzə qapının kandarında dayanıb mənə baxırdı. Onun təbəssümü... Allahım mən 1 aydır Mahiri kiməsə bənzədirdim. Eyni təbəssüm... Artıq göz yaşlarımı tuta bilmirdim. Qaçaraq Qəmzəyə sarıldım.
-Qızım sən Əsmayı hardan tanıyırsan?
-Ana mənə don alan bacı budur.
-Mənim iş tapmağım... Aman Allahım... Nə deyim bilmirəm.
Qəmzədən ayrılıb Mahirə xanıma sarıldım.
-Heç nə deməyin.
Mahirin mənə tərif olunmaz baxışı utanmağıma səbəb oldu. Başımı əyib masaya keçərkən Mahir əlimi tutub qulağıma əyilərək pıçıldadı.
-Mənim qıvırcığım bir mələkmiş.
Mahir Qəmzənin qarşısında əyilərək əlini uzatdı.
-Salam mən Mahir. Sənin dayın.
-Anam demişdi dayın gələcək. Gəldin?
-Gəldim. Burdayam