SUSQUNLUĞUM.
Afa. Q
Bölüm 11. Şam yeməyi
Mahirə xanımın evindən ayrıldığımızda artıq axşam olmuşdu. Evə getmək üçün maşına oturmazdan əvvəl Mahir əllərimi tutub qarşımda dayandı.
-Mən heç vaxt inanmazdım ki, mənim qarşıma sənin kimi biri çıxar. Əsma sən mənə Allahın hədiyyəsisən. Həyatımı düzəltmək üçün, mənə doğruyu yalnışı göstərmək üçün göndərilmiş uğur mələyimsən. Artıq sənsiz bir an yaşamaq bir yana heç düşünmək də istəmirəm. Evlən mənimlə.
Ola bilməz... Yenə dondum... Bu artıq adət halını aldı. Mahirin əlimi dodaqlarına yaxınlaşdırması ilə yuxudan oyandım.
-Cavab vermədin?
-Sən soruşmadın ki,
-Önündə diz çöküm?
-Yox yox sevmirəm elə şey.
-Heç məndə sevmirəm amma istəsən edərdim.
-Sən dediyini bir daha başdan de amma sual formasında.
-Yaxşı... Mən heç vaxt inanmazdım ki,
-O qədər başa dönmə sadəcə son cümlən.
-Son cümləm necə idi?.... Hə xatırladım... Əsma mənimlə evlənərsən?
-Düşünməliyəm.
-Şansını zorlama qıvırcıq. Ya indi hə de ya da qaçırıram səni.
-Yaxşı yaxşı. Hə evlənərəm.
Mahir məni qucağına alıb fırlatmağa başladı. Özümü o qədər xoşbəxt hiss edirdim ki, bunu heç kim eləcə də heçnə poza bilməzdi. Mahir məni yerə qoyub üzümü əlləri arasına aldı.
-Əsma ailənlə danış, ən qısa zamanda elçi gəlmək istəyirəm. Atan bizim bir birimizi nə qədər sevdiyimizi gördüyü zaman o, ailəyə verdiyi sözü verilməmiş hesab edər.
Mən biraz əvvəl böyük danışdım deyəsən. Bayaq göylərdə idimsə indi çox sürətli bir şəkildə yerə çırpılmışdım. Mahir bu evlilik məsələsinin sadəcə verilmiş bir sözdən ibarət olduğunu düşünürdü, bir müqavilə şərti olduğumu bilmirdi. Zoraki gülümsəyərək maşına əyləşdim. Biraz əvvəl ki, həyəcanımı sevincimi əlimdən almışdılar sanki. Mahir məni evə ötürüb getdikdən sonra birbaşa otağıma qalxaraq özümü yatağa atdım. Nə olur olsun bu məsələni həll etməyə çalışacaqdım. Valideyinlərimin gəlişini gözləməkdən başqa çarəm qalmamışdı. Getdikcə səbirsizlənirdim onların gəlişi və biran öncə danışmaq üçün. Artıq Mahirsiz yaşaya bilməyəcəyimdən