adım kimi əmin idim. Telefonun səsinə fikirlərimdən ayrılıb yatağımda dikəldim.
-Yenə nə var Tural?
Üz gözümü turşudaraq bezgin şəkildə dilləndim.
-Əsma, sən nə etməyə çalışırsan?
-Başa düşmədim?
-Hər gün gəzdiyin oğlanı deyirəm.
-Onun adı var.
-Onun adı mənə maraqlı deyil. Gələcək həyat yoldaşımın bir qatilin oğlu ilə görülməsini istəmirəm.
-Yenə nə çərənliyirsən sən?
-Demək kim olduğunu bilmirsən? Məşhur killer Vahid Muradovun oğlu ilə gəzirsən amma kim olduğunu soruşmaq ağlına belə gəlmir.
-Tural, birincisi mən sənin heç bir şeyin deyiləm, olmayacamda. İkincisi Mahirin ölüb getmiş atasının nə iş görduyunu sorğulamaq mənə işim deyil. Mən Mahiri sevirəm bildiyim və inamdığım tək həqiqət budur.
-Əsma, dinlə...
Onu dinləməyib telefonu söndürərək yana tulladım. Çox yorulmuşdum artıq. Ümid edirdim Turalın dedikləri səhvdi əks təqdirdə atamın bu münasibətə qarşı çıxacağını bilirdim. Bir bu çatmırdı... Deməli o gün restoranda doğurdan da Turalı görmüşəm. Getdikcə hər şey daha da qarmaşıq hala gəlirdi. Heç nə düşünmək istəmirdim artıq ona görə gözlərimi bərk bərk sıxıb özümü yuxuya təslim etdim.
Səhər zəngli saatın səsinə güc bəla göz qapaqlarımı araladım. Bir anlıq axşam Turalın dediklərini xatırlamağım yenidən bədənimi qorxunun sarmasına səbəb oldu. Qorxumun üzərinə getmək istərcəsinə, ciddi görkəm alıb ayağa qalxdım. Mahirin atası 5 ildi ki, həyatdan köçüb, onun keçmişi niyə bizim bu günümüzə kölgə salsın ki. Bu haqda daha da düşünmək istəmirdim elə ona görə tez hazırlaşıb şirkətə doğru yol aldım.
O, gündən sonra bir neçə gün ötmüşdü. Bu günlər ərzində ailəsi haqqında Mahirlə heç danışmamışdıq. Bu məsələ haqqında nəsə danışıb onun ailəsini müzakirə etmək mənə düşməzdi. Ailəmin gəlməsinə bir gün qalmışdı, onlarla danışacağım üçün olduqca həyəcanlı idim. Hazırlaşıb şirkətə gəlmişdim. Günboyu iclaslar görüşmələr məni çox yormuş, nəfəs almağıma belə imkan verməmişdi. Günortadan sonra kresloya yaslanıb dərin dərin nəfəs almağa başladım. Özümü toparladıqdan