aramıza... Sənə görə tərk etdi məni. Bilirəm ki, onu heç kim mənim qədər sevə bilməz. Heç səndə...
-Mən Turalı sevmirəm ki...
Dayana biləyib cümləsini yarıda kəsərək sözümü demişdim.
-Bilirdim... Sevə bilməzsən də çünki o, mənimdi. İnşAllah xoşbəxt olmazsız.
Qız cümləsini tamamlayıb yanımdan uzaqlaşdı. Bu nə idi belə? Bu qız nədən bəhs edirdi? Mənə görə ayrılmaları mümkün deyildi çünki nə Tural məni sevir, nə də ki, mən Turalı. Birdə bədbəxtlik arzu edir axmaq...
-Al xeyrini gör.
Arxasıyca sözümü deyib başımı təəssüflə yellədim. Əgər ayrılıblarsa demək Tural bu toyun olacağını, mənim yenə susacağımı düşünür. Bəlkə də öz aləmində sevməyədə başlayıb məni. Yox yox bir bu çatmır, bu olmasın... Bir an əvvəl bu iş öz həllini tapmalı idi yoxsa heç yaxşı şeylər olmaycaqdı. Divara yaslanıb gözlərimi bərk bərk sıxaraq bu yaşananların heç yaşanmamış olduğunu düşünməyə çalışırdım. Özümü biraz ələ alıb mağazaları gəzməyə davam etdim. Nə qədər beynimi məşğul etməyə çalışsamda, qızın baxışları biran belə gözümün önündən getmirdi. "Düşünməməliyəm, düşünməməliyəm" dayanmadan eyni sözləri beynimdə təkrarlayıb birazdan Mahirin evində olacağımı düşünməyə başladım. Ev hədiyyəsini alıb maşına oturaraq gedəcəyim ünvanın yolunu tutdum. Radionun səsini sonuna qədər açmaqla fikirlərimi başqa tərəfə yönləndirirdim çünki o baxışlar mənə çox təsir etmişdi. Əslində o an sadəcə qəzəb hiss edirdim və bunu heç önəmsəmirdim də. Amma getdikcə elə olmadığını, qızın nifrət dolu gözlərinin məni incitdiyinin fərqinə varmışdım. Bu olanların daha betər hadisələr doğuracağını hiss edirdim sanki.
Düşüncələr içərisində Mahirin evinə çatmışdım. Liftə minib 6 rəqəmini basaraq yuxarı qalxdım və qapının önündə dayandım. Səbəbini anlamadığım bir sıxıntı əsir almışdı içimi. Mənə nələr olduğunu heç anlamırdım. Mahir qapıyı açar açmaz qollarımı boynuna doladım.
-Nə olub mənim qıvırcığıma?
İstəmsizcə gözümdən yaş süzüldü.
-Mahir məni heç buraxma.
Mahir belimdən tutub məni özünə sıxaraq yerdən qaldırdı və