ə o şəkild salona doğru iləlilədi. Divana çatdığımızda məni otuzdurub özüdə yanıma oturdu.
-Düzünü de görüm nə oldu?
-Bilmirəm... Bir an səni itirəcəyimi sandım.
Mahir saçlarımı sığallayıb üzümü əlləri arasına aldı.
-Elə bir şey olmayacaq. Bu cür fikirlər hardan gəlir ağlına? Çiyinlərimi çəkməklə yetindim. Mahir dodaqlarını alnıma sıxıb davam etdi.
-Sən sadəcə mənimsən qıvırcıq... Yoxsa sən yemək bişirməmək üçün belə edirsən?
Burnumu iki barmağı arasına alaraq sıxması ilə üzümdə gülümsəmə yaratmışdı. Başımı qaldırıb dolmuş gözlərimi üzünə zillədim.
-Səni çox sevirəm.
-Məndə səni sevirəm.
Özümü ələ alıb ayağa qalxdım. Bu axşama heç kim eləcə də heçnə mane ola bilməyəcəkdi. Bərabər mətbəxə keçib işə başladıq... O qədər əylənmişdik ki, mən yemək bişirməyin bu qədər zövqlü olduğunu bilmirdim. Mahirin nəşəli halları ilə deyə gülə yeməkləri hazırlayıb masaya düzdük. Sıxıntımı unutmuşdum artıq biraz əvvəlki əhvalımdan demək olar ki, əsər əlamət qalmamışdı. Yeməklərimizi yedikdən sonra masayı toplamağa başladıq. Mahirin mətbəxdə olmasından istifadə edərək otağı süzüdüm. Seçdiyimiz əşyalar otağa çox yaraşmışdı. Bayaq heç diqqətimi çəkməmişdi evin hər küncündə sadəcə Mahir və anasının şəkilləri vardı hətta bizim bərabər şəkillərimiz belə vardı amma atasının heç şəkili yoxdu. Əlində qəhvə fincanları ilə otağa girən Mahir, mənim çaşqın ifadəmi görüb fincanları masaya qoyub yanıma yaxınlaşdı.
-Əsma, nə oldu gözəlim?
-Atanın şəkli niyə yoxdu?
Gözlərimi üzünə zillədiyimdə onun biranda gülümsəyən üzünün məyusluqla əvəzlənməsi gözümdən qaçmamışdı.
-Qəzadan bir həftə əvvəl atamla dava etmişdim.... Bərabər olan şəkillərimizi çoxusunu yandırmışdım.
-Ni... Niyə?
-Əsma, keçib getmiş şeyləri danışmağın kimə nə xeyri var?
-Məndən heç nə gizlətmə.... Xaiş edirəm.
-Atamın qaranlıq işlərlə məşğul olduğunu öyrəndim ona görə. Gizli killer imiş.
Mahir kinayə ilə sözünü bitirib fincanları götürərək eyvana çıxdı. Allahım Tural haqlı imiş... Bədənim titrəməyə başlamışdı. Əlimi